قصّه و شعر

ایمان به خدا -1

2007-01-27T01:37:00.000-08:00

.خداوند نادیدنیست
.از آنچه نمی توانست ببیند هراس داشت
.نمیدانست این جهان چگونه بوجود آمده است
.نمیدانست علت خلق گشتن این همه حیوان را، این همه انسان و نباتات را
.به آنچه با چشم دیده نمیشد اعتماد و ایمانی نداشت
.خدا را ساختهُ ذهن انسان میدانست و انسان او را به هراس میانداخت
،از هنگامیکه قادر به تفکر گشته بود پی به این برده بود که انسان دروغ میگوید
،بیرحم است، هم حیوان را میکشد و هم همنوع خود را
،ویرانگری از خصائل اصلی اوست، مهربانیش مصنوعیست
،برای رسیدن به جاه و مقام از هیچگونه جنایتی رویگردان نیست
برای رسیدن به پول و ارضای هوسهای نفسانیش
.فرزند، زن و مادر خویش را هم میفروشد و حتی خود گاهی آنها را میکشد
.به خدا ایمان نداشت چون قادر به دیدنش نبود
.به انسان بی اعتماد بود زیرا لطف کسی شامل حالش نشده بود
.از علم رویگردان و اختراعات را برای نابودی جانداران و جهان میپنداشت
.در دوران بیماری اما، از همین انسانها که ازشان ترس میداشت کمک تقاضا میکرد
.گرسنه که میشد دست تکدی سوی هر بی سرو پایی دراز میکرد
،برای پرداخت کرایه خانه و امورات دیگر که به پول احتیاجش میشد
.آه از نهادش برمیخواست
،فکر پرداختن اقساط ماشین، پول بنزین، پرداخت مالیتهای گوناگون
،خرج خوراک و پوشاک، خرج تحصیل فرزندان
.نمیدانست از کدام راه حلال پرداخت باید بشوند
.به خدا ایمان نداشت و تصور میکرد یکی از پاکترین انسانهاست
.آنقدر قطره قطره ریا و تزویر در هم آمیختند که تمام نقاشیهایش دریایی از پلیدی گشتند
،وقت برایش تنگ شد
،بازشناسی خویش فراموشش گشت و شد درست یکی مانند من
.شاید هم کسی مثل شما

زمان، من و دیوانگی

2007-01-22T13:31:00.000-08:00

.با یاد و سلام به حسن با امید آنکه هرچه زودتر دلش دوباره شاد گردد
،زمان وسعتی دارد به درازای یک و هفتاد سانتیمتر
.و پهنائی که هنوز به سی سال نرسیده مرا مشغول سماق مکیدن گرداند
،و با این کارش مرا ناچار ساخت در روز تولد به خودم هر ساله به جای تبریک و سلام
.فحشهائی از نوع خارمادریش را بدهم
،زمان مانند من نه پدر دارد و نه مادر
.تو گمان کن که از زیر بوته های علف بوجود آمده است
:فرق من و زمان در خیلی از چیزها هست
،مثلاً؛ زمان میتواند از سوراخ یک سوزن بگذرد
.اما جلوی من را برای عبور از دروازه های به چه بزرگی هم میگیرند
،زمان قادر است پیش هرکس که خواست بماند یا بخوابد
.و کارهای دیگر که رویم نمیشود بگویمشان نیز بکند
اما من هیچ کجا جایم نیست، همخوابه والّا چه عرض کنم، خواب هم ندارم؛
.زمان میگوید از بی خوراکی توست که خواب به ازدواج با تو تن نمیدهد
.من اما معتقدم زمان خود در این قضیه دست دارد و زیاد هم بی تقصیر نیست
:برای آنگه نگوئی بی مدرک متهمش میسازم ماجرائی میگویم
،همین دیروز که گرسنگی در جانم افتاده بود و شکمم مرتب قاروقور میکرد
،پاشدم رفتم نان بخرم و بخورم تا شاید به قول زمان سیر که شدم خوابم ببرد
.!دیدم مغازه ها همه تعطیل هستند
خوب تو بگو این چه زمانیست که نه میداند چه وقت مغازه باز است کِی بسته!؟
.نخیر دوست عزیز؛ زمان چندان هم بی تقصیر نیست
:فرق دیگرم با زمان اینست که همه بیکدیگر سفارش میکنند
.زمان را از دست نده که پشیمان خواهی گشت
،اما تا حال دست که حرفش را نزنم سنگینترم
.انگشت کوچک دستم را هم هیچکس نگرفت
،حوصله ات را سر نبرم دوست عزیز
،فرقهائی هست بین من و زمان که اگر همه را شرح دهم وقت ذیقیمتتان را خواهم گرفت
.و مرا به عنوان دزدیِ وقت زندانیم خواهند کرد و زمان را از من جدا خواهند ساخت
،پس بهتر آنست که دگر هیچ نگویم
.شاید که زمان خودش روزی چاره ای برای دیوانگیم پیدا بکند

بوی تند پیاز

2007-01-20T05:20:00.000-08:00

.در حال پوست کندن پیاز مدام از چشمانش اشگ سرازیر میگشت
.فضای کوچک آشپزخانه از بوی تیز و سوزان پیاز مملو بود
فلفل ریز ولی تیز در عمرش زیاد خورده بود
.اما پیاز به این تیزی و تندی تا حال پوست نکنده بود
در حالیکه چشمان اشگ آلودش را با پشت دست پاک میکرد به یاد کودکیش افتاد
.که در آشپزخانه در کنار مادر میایستاد و به آشپزی کردن او مینگریست
!مادرش در حال پوست کندن سیب زمینی و خورد کردن سبزی هم اشگ میریخت
:هربار که او از مادرش دلیل گریه کردنش را میپرسید جواب میشنفت
".گریه نمیکنم عزیزم، پیاز ها تندند! چشم آدمو میسوزونن"
:به یاد آورد کسی به او گفته بود
،هر لایه از پیاز داستان دوره ای از زندگی تو را شرح میدهد"
".و با نزدیک شدن به مغز آن میتوانی بهتر به اسرار زندگیت آگاه گردی
.همیشه از مرگ میترسید
.در شش سالگی بود که پدر خبر مرگ برادرش را آهسته به مادر خبر داد
او که روی پله های راهرو نشسته و در حال بازی با هسته تمر هندی بود
.این خبر را شنیده و به گریه افتاده بود
.هنوز معنی مرگ را نمیدانست
.برادر پدرش را هم تا حال ندیده بود
،تنها چیزیکه از او میدانست این بود که در شهری دورافتاده
که مردمانش به زبان عربی صحبت میکنند زندگی و کار میکند
.و میخواهد با جمع کردن پول خانه ای بخرد تا با دختری که دوست میدارد ازدواج کند
هربار که از عمویش صحبت به میان میآمد، او مردی بزرگ قامت و خوش روی را
،که موهای خرمائی رنگی داشت در ذهنش مجسم میکرد
،و در رویا خود را با او میدید که دستانش را گرفته و با خود به گردش میبرد
.و برایش بستنی و اسباب بازیهائی را که پدرش پول خریدن آنها را نداشت میخرد
.لایه بعدی پیاز رنگ قرمزش پُر رنگتر از لایه قبلی و تندیش شدیدتر بود
نمیدانست که اشگ چشمانش به خاطر تیزی پیاز میباشد
و یا خاطرهُ یادآوری شنیدن خبر مرگ عمویش او را به گریه انداخته است؟
،خارج شدن اشگ از چشم میتواند دلایل مختلف داشته باشد"
".میتوان از خوشحالی هم اشگ ریخت
.چاقو زخمی عمیق به انگشتش میزند
.از جای زخم خون جاری میشود و او بی اختیار خنده اش میگیرد
:به یاد نمیآورد کحا خوانده بود
وقتیکه خنده و گریه توامان بر تو مستولی میشوند"
".باید آگاه باشی که به جنون مبتلا گشته ای
ترس در تمام جانش میدود و او ناگهان پیاز را
انگار که عقربی در دست دارد که آمادهُ نیش زدنش میباشد
.به داخل دستشوئی پرتاب میکند
،سراسیمه از آشپزخانه خارج شده
.با عجله خود را به اطاقی که تنها پنجره اش را با پارچهُ ضخیمی پوشانده بود میرساند
آلبوم عکسهایش را که تنها عکسی از کودکی او
و در صفحه دیگرش عکسی از پدر و مادرش در آن جای داشتند را از کمد برداشته
.و مجدداً به آشپزخانه بازمیگردد
خون جاری از انگشتش چکه چکه
بر روی صفحه ای که عکس پدر و مادرش را درکنار هم جای داده بود میریزد
.و صورت زرد هر دو را سرخ میسازد
صفحه را آرام در حالیکه به چشمان غمگین مادر در عکس مینگریست
،از آلبوم میکند و به سوزاندن آن میپردازد
.عکس پدر در شعلهُ آتش به روی او لبخند میزند
صفحهُ دوم آلبوم را که عکسی از کودکیش در آن جای داشت از آلبوم جدا میکند
.و روی شعلهُ زرد و آبی چراغ گاز نگاه میدارد و به سوختن آن خیره میشود
نقش لبخندی دردناک بر روی صورتش
.با شعلهُ آتش که موهای سر ش را در حال سوزاندن بود به رقص میآید
،وقتی مأموران آتش نشانی جسد سوخته اش را از خانه خارج میکردند
.همسایگانش با تعجب پیازی را در یک دست و چاقوئی در دست دیگرش میبینند

انگشت مکن رنجه به در کوفتن کس

2007-01-15T06:46:00.000-08:00

.خدا هیچ گبر و مسلمان و ارمنی و دیگر پیروان مردان خدا رو محتاج دکتر نکنه
امروز دیگه دل غرق در خونمو زدم به دریا
،و از سه پزشکی که دوستی آدرسشان را برایم فرستاده بود
یکی را که از قضای روزگار ایرانی هم است انتخاب کرده
.و ساعت نُه به مطبش برای گرفتن وقت تلفن کردم
.بعد از سلام و صبح به خیر گفتن به خانم سکرتر، درخواست قرار دیداری با آقای دکترکردم
،پس از چند لحظه ای که به سکوت گذشت
.خانم سکرتر با صدای خواب آلود و مهربانش وقتی برای ده روز بعد به من داد
!،با گفتن اینکه دارم از درد میمیرم و میترسم تا اون موقع جسدم هم بپوسه
رضایت داد که فوری پاشم و به مطب بیام
!.با این شرط که وقت کافی برای در انتظار ماندن هم همراه خود بیارم
،میخواستم بگم وقت زیاد ندارم که با خودم بیارم
،اما ترسیدم فکر کنه از خساست میخوام حاجی جبار بازی در بیارم و به دکتر ندا بده
.اونم یه جورائی تلافیشو هنگام معاینه سرم دربیاره
.تخصص دکتر هم در بیماریهای کلیه و مثانه و پروستات!! هستش
.بنابراین تند گفتم به روی چشم من حتماً سه/چهار مَن وقت با خودم میارم
،با خوشحالی از این موفقیت شورت و جوراب ترو تمیزی به پا کرده
"کتاب "آونگ خاطره های ما
.نوشته آقای معروفی رو هم برای خوندن در اتوبوس برداشتم و عازم مطب شدم
.نیمساعتی طول کشید تا رسیدم به مقصد
.ماشاءالله مطب شلوغ بود و این نشانه از این داشت که دکتر حاذقی به تورم افتاده است
به خانم سکرتر سلامی کردم و کارت بیمه را روی پیشخوان گذاشتم
.و گفتم من بودم که ساعت نُه به شما تلفن کردم
!بدون اینکه به من و به کارتم نگاه بکنه گفت: _ده یورو
،با شنیدن ده یورو من ناگهان پرتاب شدم به ایران و بیمارستانهای آنجا
،که اول از بیمار درخواست پول میکنن و اگه بیماری پول همراه نداشته باشه
.با اردنگی سرایدار از بیمارستان اخراج میشود و آهی کشیدم
،دست بردم اول تو جیب شلوارم بعد تو جیب کتم
:بعد از پیدا کردن یک اسکناس پنج یوروئی و گذاشتن رو پیشخون پرسیدم
"خانم نمیشه بقیشو بعداً براتون بیارم؟"
،با بیحوصله گی گفت: "نه، تو جیباتونو خوب نگاه کنید شاید بقیه اش را هم پیدا کردید
!"لطفاً کمی هم سریعتر که مانع کسب ما نشید
،پول خوردهایم رو که شمردم از شش یورو هم بیشتر بود
.پنج یورو پول خورد رو با شرمنده گی کنار اسکناس گذاشتم
در اطاق انتظار به نوبت نشسته
.و مشغول خوندن ادامهُ نمایشنامه "آونگ خاطره های ما" شدم
.من این نمایشنامه رو بیشتر از ده بار خوندم و مطمئنم که ده ها بار دیگر هم خواهم خواند
پس از لحظه ای خانم سکرتر صدام کرد
.و لیوان پلاستیکی ای را برای آزمایش ادار بدستم داد
.باز هم آه از نهادم برخواست، چون من قبل از خروج از خانه مفصلاً ادرار کرده بودم
!توی راهرو کمی به زمستان و سرما و اقیانوس فکر کردم تا شاید کمک حالم بشه
لیوان آزمایش دویست و پنجاه گرم حجم داشت و من نمیدونستم باید پُرش کنم و یا نه؟
نزد خانم سکرتر برگشته با خجالت پرسیدم میبخشید خانم باید حتماً این لیوان رو پُرش کنم؟
!خانم سکرتر با خنده اما اینبار با زبان فارسی گفت:"شما هم که همش چونه میزنید
".نه لازم نیست پُرش کنید یک چهارمش هم کافیه
.از این خبر انگار پر در آورده باشم با خوشحالی به دستشوئی رفتم
:در جین انجام وظیفه با کمال تعجب متوجه شدم
،ای دل غافل لیوان پُر شده که هیچ دو لیوان دیگه هم هنوز برای اتمام کارم لازمه
پس باعجله لیوان رو در جای مخصوصش قرار داده
.و به ادرار کردنم داخل توالت ادامه میدم
،بعد از خاتمه کار میخواستم نیمی از ادرار لیوان رو خالی کنم
.ولی از این کار منصرف شدم تا خانم سکرتر فکر نکنه که وافعاً آدم خسیسی هستم
،مدت ماندن مراجعین نزد دکتر بیشتر از چند دقیقه طول نمیکشید
.با این وجود یکساعت و نیمی در انتظار نشستم که آقای دکتر صدام کرد
:وارد اطاقش شدم و بعد از دست دادن و تعارف به نشستن پرسید
"چه کاری از دست من برای کمک به شما ساخته است؟"
،توضیح دادم که قبلاً پیش دکتری بوده ام و بیماریم برنشیت تشخیص داده شده است
:و آنتی بیوتیک هم مصرف کرده ام. در حالیکه مشغول یادداشت توضیحاتم بود گفت
".دراز بکشید روی تخت و لباستونو تا سینه بزنید بالا
.هر جا از شکممو فشار میداد دردی حس نمیکردم
با دستگاه اولترا شال جگر، مثانه و کلیه هایم را معاینه کرد
و گفت:"ماشاءالله همه چی روبراهه
".نه سنگ مثانه دارید و نه جگرتون معیوبه و کلیه راست و چپتون هم اوضاش روبراهه
.و رفت رو صندلیش نشست و مشغول یادداشت شد
پرسیدم آقای دکتر پس چه چیز من ناسالمه که باعث عرق کردن در خواب
و درد کمر و استخوانهای بدنم شده؟
لازم نمیبینید به خاطر بیماری پروستات هم از من معاینه ای بکنید؟
،که با عجله گفت: "کمرتونو گرم نگه دارید
،این دردها دردهای عضلانیه که ادامهُ بیماری برنشیت باعث آن شده
،!کمرتونو حتماً گرم نگه دارید بزودی خوب خواهید شد
،!براتون داروئی هم نمینویسم چون به معده تون آسیب میرسونه
در ضمن از هنگامیکه یکی از بیمارانم را که خاطر معاینه پرستاتش
:این شعر را برایم خواند
،<انگشت مکن رنجه به در کوفتن کس تا کس نکند رنجه به در کوفتنت مشت>
!"دیگر نه با انگشت بلکه با دستگاه معاینه میکنم ولی شما به این معاینه احتیاجی ندارید
!.و با دست دادن ازم خداحافظی و بیمار دیگری را صدا کرد
.چون دیگه به اندازه کافی پول برای اتوبوس نداشتم ناچاراً پیاده به سوی خونه حرکت کردم
از اینکه برای 250 گرم ادرار ده یورو باید پرداخت
.داشت کم کم رو سرم دو تا شاخ سبز میشد

سیگار و قرص آرامبخش

2007-01-10T04:27:00.000-08:00

.صدای ونگ ونگ بچه اعصاب داغونمو خردتر میکنه
.بالشت رو از زیر سرم با حرص میکشم و سرمو زیرش پنهان میکنم
.با هر دو دست روی بالشت فشار میارم تا صدای کمتری تو گوشهام نفوذ کنن
،بی فایده بودن این کار بیشتر عصبانیم میکنه
از همون زیر داد میزنم: _چرا کسی نمیاد ببینه این بچه چه مرگشه آخه!؟
.از دیروز که شنیدم قیمت قبر گرون شده.اعصابم درست و حسابی بهم ریخته
.قرصهای آرامبخشم هم دو روزی است که ته کشیده و پولی هم برای خرید سیگار ندارم
،تمام جیبهای کت و شلوارمو ده دفعه هم بیشتر جستجو کردم
،به جز چند تکه کاغذ مچاله شده کثیف و بی مصرف
.و کشف سوراخ جدیدی در جیب بغل کتم و جیب چپ شلوارم چیزی عایدم نشد
!از اولش هم میدونستم که قرار نیست چیزی عایدم بشه
ولی همیشه در این مواقع مثل آدمهای دیوانه ای که هر هفته لاتاری بازی میکنن
!تا شاید یکبار شانس به آنها رو کنه و برنده بشن عمل میکنم و جیبامو میگردم
،خدا نور به قبر پدرم ببارونه
.اون فلک زده هم همیشه از بدشانس بودنش مینالید و فغانش گوش فلک رو کر میکرد
،نور بباره به قبرت پدر که اسم بی مثمائی برام انتخاب کردی
.و با این کارت مایهُ دست انداخته شدنم بین رفیق و نارفیقانم ساختی
آخه شانس الله هم اسم بود که تو روی من گذاشتی؟
فکر کردی با این کارت شاید من برات شانس بیارم؟
.آخه مرد ساده اگه من شانس داشتم که به این دنیا پا نمیذاشتم
اگه یکبار هم که شده به حرف زنت گوش میکردی چی میشد؟
!مگه تو دست و پات نیفتاد که اسم این بچه رو شانس الله نذار شگون نداره
.و مثل اون یکی ششماهش نشده عزرائیل جونشو میگیره
!هنوزم به اون برادر خدابیامرزم که حتی عکسشو هم ندیدم حسودیم میشه
.چه ماهرانه و زود دست روزگارو خوند و تو ششماهگی قال قضیه رو فوری کند و رفت
مثلاً اگه اسممو میذاشتی بدبخت الله یا رضا بدبخت از خدائی خدا چیزی کم میشد؟
نور به قبرت بباره که تو هم مثل من بدبخت به دنیا اومدی
.و مثل بقیهُ بدبختهای دنیا هم از دنیا رفتی
،آسمون داشت به حالم اشگ میریخت اونم چه اشگ ریختنی
تو این دوساعتی که از آمدن بارون بیشتر نمیگذره
سقف اطاق دو تا از همسایه هارو رو سرشون خراب کرده
.و از این زندگی خراب راحتشون میکنه
اینم از شانس ما! آسمون به حال و بدبختی من زار میزنه
.همسایه هام سودشو میبرن
.نور به قبرت بباره پدر که هرچه میبینم از صدقه سری تو میبینم
!در روز بیشتر از صد دفعه به این زنم میگم الکی تو اطاق راه نرو شیرت خشک میشه
!مگه دیگه زنهای امروزه به حرف مردشون گوش مبدن
!آخه اطاق دو متری که دیگه از صبح تا بوق شب پاک کردن نداره
،(هرچی بهش میگم به جای اینکارها بشین یه گوشه تا (بدبخت علی
.از بی شیری مثل ماها ضعیف نشه به گوشش نمیره
،هر وقت هم میگم کار اصلی تو شیر دادن و تربیت این بچه مفنگی هستش
.از یه گوش میشنفه و از اون یکی خارج میکنه و به پاک کردن اطاق خودشو مشغول میکنه
!خدا مادر بدبختم رو بیامرزه، زن هم زنهای زمان مادرم
،پدرم هنوز حرف (آ) از دهنش خارج نشده مادرم لیوان آب رو میداد دستش
بگذریم از اینکه خیلی وقتها هم چون آب در خونه نداشتیم
.هم مادرم کتک میخورد و هم من
چه دستهای سنگینی داشتی پدر! اصلاً به آن هیکل استخوانیت نمیآمد
!چنین قدرتی در دستهات نهفته داشته باشی
.نور به قبرت بباره که کتک زدن رو لااقل از پدربزرگ بدبختم به ارث بردی
خوب که فکر میکنم و بدبختی خودم و خانواده ام رو
،با بدبختی پدر و مادرم و بدبختیهای پدربزرگ و مادربزرگم مقایسه مبکنم
!میبینم که من از همشون بدبخت ترم
:چراش هم خبلی واضح است
.چون نه پدرم اهل سیگار و قرص آرامبخش بود و نه پدربزرگم
،مادرم هم با اینکه در بدبختی کامل به سر میبرد
.اما لااقل سینه های پُر شیرتری از این زن خل و چل من داشت
._زن به جای این دیوونه بازیها (بدبخت علی) رو بگیر بغل تا آروم شه
بعدشم بپر برو ببین میتونی یه نخ سیگار از کسی برام قرض بگیری؟
موقع اومدن هم چند تکه چوب خشک پیدا کن با خودت بیار
.تا گوشهُ این خرابشده آتشی روشن کنیم، بجُنب زن مُردم از سرما

استکان کمر باریک

2007-01-08T04:20:00.000-08:00

.دست در دست تو که میگذارم خون در رگهایم به جوشش میآید
.پا به پای تو که میآیم.ابرها به حرکت میآیند
،چشم در چشم تو که میدوزم صبح چشم از خواب میگشاید
.شب به خواب میرود
ای مسافر شهر در خواب رفتهُ آنسوی زمان؛
آیا میشنوی.ضربان قلب مرا که چه تند و بلند تو را فریاد میزند؟

نمیدانم به رنگ چای که برایش در استکان کمر باریک ریخته ام خیره مانده
و یا به بخاری که از دهانهُ آن رو به سقف خارج میشود؟
میانهُ استکان چایم را
.انگار که کمر باریک معشوقم را به دست گرفته ام در دستم نگاه میدارم
،انتهای برآمدهُ استکان را که با گرمای چای
داغی دلچسبی به خود گرفته است
.به کف دستم میچسبانم
.میل چشیدن بوسه ای از لبان یار در من زنده میشود و جرعه ای از چای مینوشم
یاد شبی میافتم که برای دیدن سریالی به نام بالاتر از خطر
.به خانهُ علی اصغر رفته بودم
برای اولین بار دستم را آهسته به دست نسرین
.که او هم به علت نداشتن تلویزیون در خانه شان به آنجا آمده بود نزدیک کردم
در لحظهُ حساسی از فیلم دستش را که بر کف اطاق قرار داده بود در دستم گرفته
.و تا پایان فیلم رهایش نساختم
.گرمای دست نسرین، اولین تجربهُ عشقیم را تا آخر عمر فراموش نخواهم کرد
چرا داری استکانو میچلونی!؟_
متوجه نبودم که با دست دیگرم
.در حال لمس و فشار قسمت برجستهُ بالای استکانم
:جدی و شوخی مآبانه برای اینکه ایز گم کرده باشم گفتم
چیه مبهوت؟ بازم فکرتو فرستادی جاهای ناجور؟_
!!الکی نیست که میگن کافر همه را به کیش خود پندارد
چائیت یخ کرد، به چی خیره مونده بودی؟
:حالت چشمهایش را مانند فیلسوفان یونان باستان میگرداند و میگوید
.!!"به این فکر میکردم چه خوب میشد اگر انسانها لااقل به خودشان دروغ نمیگفتند"
،به تصور اینکه فکرم را خوانده و میداند که چرا استکان را میچلاندم
:و با کنایه میخواهد متوجه ام کند که در عالم دوستی دروغ خیانتی است عظیم، گفتم
،!خوب بابا تو هم مثل اینکه آسمونو آوردیم رو زمین"
!"حالا خوبه ما جلوی تو فقط یکبار استکان بغل کردیما
:صدایش را مانند دوبلور چارلتون هستون تو فیلم ده فرمان کرد و گفت
،اگر انسانها مؤفق بشن به خودشون دروغ نگن"
،اولین قدم رو برای خودشناسی برداشتن
"!!و خدا در قلبشان روشنایی خواهد افشاند و جهانشان زیبا خواهد گشت
:استکان چای سرد گشته را از جلویش برداشتم تا چای گرمی برایش بریزم که گفت
،این استکان انقدر کوچیکه که تو دست آدم گم میشه"
"!!لطفاً تو اون استکان کمر باریک بزرگه برام بریز

بی تو

2007-01-03T11:51:00.000-08:00

،رفتی اما جای تو خالی نیست
.خوب میدانی که در دلم جای داری
.در راهروی خانه ام جای دوچرخه ات اما خالیست
.در اطاقم جای کتابها و روزنامه هایت که هر بار فرصت میکردی میخواندیشان خالیست
.دستشوئی خانه ام بدون حولهُ تو که با آن بدنت را خشک میکردی از نشاط افتاده
.از روزیکه رفتی و دوچرخهُ خود را بردی، دوچرخه ام ماتمش گرفته است
.مسواکم احساس تنهائی میکند در جا مسواکی
.بی تو حوصلهُ پاک کردن آیینه در دستشوئی را هم دیگر ندارم
.آشپزخانه بی تو سوت و کور است و اجاق خوراکپزی سردش گشته
.نه به اس ام اسهایم جواب میدهی و نه یادی با ایمیل از ما میکنی
پس چرا ماشین رختشوئی را با خود نبردی، چون که سنگین و سخت بود؟
.یا گذاشتیش تا من خاطراتت را در آن بشویم بی رحم
،رفتی اما بوی تو در اطاقم جاریست
.خانه ام بی تو بی رونق گشته

تنها با (شدن) است که خواهی مرد

2007-01-01T15:00:00.000-08:00

.تقدیم به دوستان مهربانم محمد عرب زاده و حمیدرضا سلیمانی
.اطاق از سکوت لبریز بود، سکوتی دلگشا که معنای جاودانگی را به گوش میرساند
،من بودم، تو بودی و او که انگار خالی از جسم میبود و در گوشه ای از اطاق
.با چشمانی باز و بی حرکت به ما مینگریست
،مرغان عشقم نشسته کنار هم بر لبهُ گلدانی
.نه تکان میخوردند و نه آواز خواندن را به یاد می آوردند
.خیره به سکوت ما بودند و سکوتمان لالشان ساخته بود
،او با نگاهش ما را از گذشتهُ مان کشان کشان به زمانهُ حال آورده بود و اکنون در سکوت
،در انتظار (شدن) مان لحظه ها می گذشت و ما بی خبر از گذشت زمان در حال خود
،مانند مجسمه ای از سنگ بی حرکت مانده بودیم و گذشته را به خاطر نمی آوردیم
،سکوتمان اختیاری نبود
.همانگونه که غوقای بی وقفهُ قبل از آن نیز بی ارادهُ ما در سرمان برپا بود
.نه زمان میچرخید و نه خاطره ای به دورمان میرخصید
،قرار گذارده بودیم هرکدام از ما از تونل زمان گذشته
،گذشته را پشت سر بگذاریم و بعد از رسیدن به حال
آن بشویم که همیشه در آرزویش میسوختیم، زندگانی را دشنام میدادیم
.و میگریستیم هر لحظه به بد شانسی خود
.او که چشمانش را بست، مرغان عشق پا به پا کردند و تو برخاستی
،مانند آنکه بر روی ابرها قدم برمیداشتی به میانهُ اطاق آمدی
چند دوری بر روی پنجهُ پاهایت چرخیدی
.(و با هر بار چرخش خود زیر لب میخواندی (گشتم

،او با چشمانی بسته به من مینگریست
بدون آنکه لبانش از هم بازگردند مدام از من میپرسید که آیا (شده ام)؟
و من حیران بودم و نمیدانستم چه باید (بشوم)؟
،حال خود را نمیفهمیدم و سرم از چرخ زدنهای تو گیج میخورد
.در گوشهایم آواز مرغان عشقم میپیچید و یارای فکر کردن از من سلب شده بود

ای کشته کرا کشتی

2006-12-30T11:00:00.000-08:00

.خفاش شب را که دستگیر کردند در ایران بودم
هفت نفر در بارهُ خفاش شب
.و اینکه چگونه باید به جزایش برسد نظراتشان را برایم شرح دادند
.هر هفت نفر در اعدام کردن او متفق القول بودند
.هر هفت نفر سکولار و از شیوهُ قضائی در ایران ناراضی بودند
هر هفت نفر موافق با آن بودند که قبل از اعدام او
،باید ابتدا دستها و پاها و زبانش را قطع کرد
.چشمهایش را از حدقه در آورد، آلت تناسلیش را سوزاند و بعد او را به دار آویخت
.هفده شهریور هزار و سیصد و پنجاه و هفت در ایران بودم و شاهد بحثی در خیابان هاشمی
:مردی در حالیکه کوشش میکرد با تهیج دیگران خود را انقلابی دوآتشه جابزند میگفت
اگر شاه و خواهرشو به دستم بدن"
"!قبل از اعدامشون با تیغ اول تیکه تیکشون میکنم به این ریزی
.و بعد قسمت کوچکی از بند انگشتش را به کسانیکه دور او جمع شده بودند نشان میداد
:امروز خسرو بهم تلفن کرد و گفت
"سعید فکر میکنی امروز تو عراق مردم بابا کرم میرخصن یا علی بابا توئیست!؟"
.....موسی به رهی دید یکی کشته فتاده

تولد مرد صلح و آشتی بشریت مبارک بادت

2006-12-24T05:48:00.000-08:00

Was mich an Jesus interessiert und ihn mir wichtig macht,
sind nicht seine historische Bedingtheiten,
sondern das Einmalige,
dass er diesen Bedingtheiten entwachsen ist
und sie hinter sich ließ.
Hermann Hesse
،آنچه مسیح را برایم با اهمّیت و جذاب جلوه گر میسازد
منحصر به فرد بودن او در رها کردن خویش مانند پروانه ای از تنگناهای تاریخی زمانه اش
.و پیروز گشتن او بر آنهاست

آمدن زمستان مبارک بادت

2006-12-21T03:00:00.000-08:00

.آخرین روز پائیز با جاری شدن خون از جانم جانی کند و زمستان شروعش برایم زیبا گشت
.شگفتیها به رویم آغوش گشودند و من در بحرشان غرق شدم
.تا که بوی پیام در اطاقم پیچید از محبت سرشار شدم
.در خواب و بیداری گل سرخی دیدم به صمد بخشیدم
.پینوشه در بستر مرگ قاه قاه میخندید
.پدرم سر از قبر که خارج کرد هوشی مین بیهوش گشت
.در خواب بدنم خیس از عرق کردن بود و روحم مشغول گرفتن حمام بخار
.اولین روز زمستان مادرم از رنج کشیدن فارغ گشت و من زاده شدم
.عکس آفتاب که در حوض افتاد از سردی آب سرما خورد و تب به جانم چنگ زد
.روزها چه زود میگذرند، فصلها چه آرام میآیند

دقایقی برای خواندن

2006-12-19T03:33:00.000-08:00

سخنان نغز آقای هِسه و ترجمهُ آنرا به تو تقدیم میکنم
.که از کودکی همیشه برایم معلمی بودی آگاه

وصیّت-1

2006-12-17T07:18:00.000-08:00

به تو که مرا هر از گاهی میخوانی
.و به برادران و خواهرانم با این امید که آنها نیز روزی نوشته هایم را بخوانند
.تازه از حمام بیرون آمده ام
.موهایم هنوز خیس است همانگونه که هر بار درونم را میشویم چشمانم خیس میمانند
.باغچهُ کوچک دلم از بارش باران چشمانم آبیاری شده اند

.لطفاً دنباله را در بلاگفا بخوانید، با تشکر

پرواز روح

2006-12-16T05:42:00.000-08:00

.پسرم دیشب آمده بود به دیدارم
،طبق معمول در این چند ماهی که خودمو با کامپیوتر مشغول کرده ام
.لمیده بودم روبروی مونیتور و داشتم نوشته های دیگران را میخواندم که در بستهُ اطاق باز شد
.ادامه در بلاگفا

ادارهُ کار و عاشقی من

2006-12-15T08:42:00.000-08:00

.با یاد و سلام به میثم
امروز برای تمدید حقوق بیکاریم
.بعد از چند روزی که از خانه بیرون نرفته بودم با رخشم عازم ادارهُ کار شدم
.لطفاً دنباله را در بلاگفا بخوانید

افسوس

2006-12-13T17:43:00.000-08:00

پائیز در برلین فصل عجله داشتن روشنایی روز
.برای فدا کردن خود در پای سیاهی عصر میباشد
آسمان مانند دمدمی مزاجان
.رنگش حدود ساعت سهُ بعد از ظهر از این رو به آن رو میگردد
سیاهی مانند بوآی گرسنه ای خود را بدور سپیدی میپیچاند
،و در کمتر از نیمساعت روشنایی روز را مانند طعمه ای بیجان و خرد گشته به کام میکشد
.بعد، تاریکی سراسر آسمان برلین را میپوشاند.گ
،گاهی که شمع در خانه ندارم و دلم از فشار تاریکی بر فضای اطاقم به درد میآید،گ
شمع دلم را روشن میکنم تا ببینم که آیا هنوز در آن عشقی یافت میگردد؟
چه کسی بود که گفت: اگر دلت مملو از عشق باشد در سیاهی شب جاده ای خواهی
یافت نورانی که تو را به سر منزل رهنمون خواهد ساخت؟
رنگ سیاه آسمان مانند دزدان که در شب شبیخون میزنند به اطاقم حمله آورده
.و سپیدی دیوارهای اطاقم را به تاراج میبرد
.چهارزانو نشسته در کنجی با چشمانی باز به تاریکی خیره میمانم
.سکوت با زوزه اش شلاق به جانم میزند
.وَهم ترسناکی دستانم را به لرزش وامیدارند
در ذهنم فراموشی را لعنت میکنم که چرا ظهر
.به هنگام خرید توتون شمع را از یادم برد
فندکم خالی از گاز گشته و سیگار پیچیانده شده میان لبان خشکم
.مانند یتیمان بی حرکت در انتظار آتش مانده
.چشمانم به تاریکی عادت کرده اما از آن جادهُ نورانی خبری نیست هنوز
نکند که دلم خالی از عشق گشته؟
.چشمانم را بسته.و به درون دلم مینگرم
.شمعی پت پت کنان رو به خاموشیست و دلم از حسرت پُر

از خود دور شدن

2006-12-12T07:36:00.000-08:00

.ساعت نزدیکهای شیش صبح رو نشون میداد
پلک چشم چپم تا نیمه باز مونده و چشم راستم از بیخوابی و خستگی
.انگار در دریاچه ای از خون دست و پا زده باشه سرخ سرخ به نظر میآمد
.<خواب> در حال مهیا دیدن جشن پیروزیش بر حواس من بود
تجربه بهم ثابت کرده بود که اگه در این حالت به خواب تسلیم بشم
.حتماً بعد از یکی دو ساعت با گردنی کج و پر از درد بیدار خواهم شد
.کتابی را که مشغول خوندنش بودم به کناری میذارم و به دستشوئی میرم
.صورت و چشامو با آب خنک میشورم
.وقتی در آینه به خودم نگاهی میندازم صورت و کل اجزای داخلشو تار و کج و کوله میبینم
.باز هم چند مشت آب خنک به صورت و چشام میپاشم و به اطاق برمیگردم
را نمیشد زباد منتظر گذاشتLeo Navratil
.کنجکاویمو با کتابش به نامschizophrenie und Sprache برانگیخته بود
.میشینم و به خوندن ادامه میدم
میدونستم اگه خواب برم به جای دیدن حوریان بهشتی کابوسهای آنچنانی خواهم دید
.و به بیزاریم از هرچه خواب و خواب دیدن هستش اضافه میشه
درست رأس ساعت شیش و سی دقیقه
،وقتی عقربه بزرگه خودشو مانند مستها با اون هیکل درازش رو عقربهُ کوچیکه میندازه
.مژه های چشای منم خودشونو میندازن رو همدیگه و <خواب> بر بیداری من پیروز میشه
،در میانهُ خواب و بیداری زمانیکه هنوز خواب منو به عمق خودش نکشونده بود
".شبحی بالاسرم سبز میشه و میگه: "بیدار شو، تا دیر نشده باید بریم
.خواب آلوده میگم حالا چه عجله ای دارید شما؟ من همین الان پیش پای شما به خواب رفتم
.خم میشه و با عصبانیت لالهَ گوش چپمو وشگون محکمی میگیره و به طرف خودش میکشه
با درد و تعجب میبینم کسی شبیه خودم از کالبدم خارج میشه
.نگاهی به من میندازه و همراه شبح به راه میفته
با ترس و هیجان داد میزنم کجا میرید بدون من؟
.واستید منم میام و سعی میکنم از جام بلند شم
،ولی انگار که جسمم از سنگ صد تُنی تراشیده شده باشه
.تقلام به جائی نمیرسه و نمیتونم از جام جُم بخورم
با صدای بلندتری داد میزنم: "آهای کجا میبری منو بدون من؟
:شبح روشو برمیگردونه و با پوزخند میگه
،همون موقع که گفتم بلند شو اگه از خواب بیدار میشدی تو رو هم با خودمون میبردیم"
،حالا اما دیگه خیلی دیره، بگیر تا دلت میخواد بخواب
"!هیچکسی هم دیگه نمیاد از خواب ناز بیدارت کنه و مزاحمت بشه
بعد دستشو میده به دست اونیکه از کالبدم بیرون کشیده بود و
.انگار که هفتصد ساله با هم رفیق هستن آرام آرام از من دور میشن

سرخی من از تو

2006-12-10T03:12:00.000-08:00

.یازده روز دیگر زمستان شروع خواهد گشت
.آسمان برلین عاشقیش پایانی ندارد و در اواخر فصل پائیز دلش هنوز بهاری مانده
.آفتاب در حال درخشیدن است
.مرغان عشقم با موزیک که از رادیو مشغول پخش شدن است میخوانند و خوش میباشند
دل من از گرسنگی به ضعف رفتن مشغول است
،و من با بی رحمی تمام تنها چای و قند را میبندم به این خندق بلا
.که شاید تمامی بلاهای در جانم آبکی گردند و با دفع ادرار ترکم بکنند
،بگمانم چند روزیست که تمام ویروسها
باکتریها و دردهای بی درمان درون کالبد بی قواره ام
.دست به دست یکدیگر داده اند و قصد براندازی مرا کرده اند
.اندیشهُ اینکه دوباره بیماری سل از خواب بیدار گردیده باشد حالم را میگیرد
مدام جلوی آینه به چشمانم خیره میشوم تا ببینم آیا زیاده از حد زرد شده اند یا نه؟
،کاش چهارشنبه سوری زودتر فرا میرسید
!تا میتوانستم بگویم زردی من از تو و سرخی تو از من
.بیچاره آتش، میترسم دیگر از سرخیش اثری نماند و زرد زرد خود را نمایان سازد
.مردن حق است ولی چگونه مردن برایم همیشه خیلی مهم بوده است
نمیخواهم از چند تا ویروس و باکتری بی سر و پا شکست بخورم
.و قبضی بدستم بدهند و راهی آن دیارم بکنند
.این را هم میدانم که همیشه آدم به خواسته هایش نمیرسد
اشعهُ آفتاب به شیشهُ خانه همسایه میخورد
.و انعکاسش از پنجرهُ اطاقم داخل گشته و چشمانم را میزند
.دلم نمی آید از پیشت پا شوم و تنهایت بگذارم
.ولی باید بروم دستشوئی تا از فشاری که در مثانه ام ایجاد شده خلاصی پبدا بکنم
،داخل دستشوئی به این می اندیشم که چرا هنردوستان
بیشتر هنرمندان را که افیونی بودند و هستند دوست میدارند و برایشان احترام قائلند؟
،ولی همین افیونی بودن کسانی را که دوست نمیدارند
اسلحه ای برای نابود کردنشان قرار میدهند؟
مثلاً نمیدانم که چرا عرق خورها خودشان را انسان برتری از بنگی ها به شمار میاورند؟
!و یا چرا سیگاریها به دیگران فخر میفروشند که نه آبجو مینوشند نه شراب
،یادش به خیر قدیما که میرفتی خواستگاری دختری
وقتی میگفتی نه اهل دودی و نه عرق خور هستی
.میتوانستی هر چهار پنج دختر آن خانواده را به عقدت در بیاوری
.فکر کنم مثانه که پر باشد آدم میتواند به چرت و پرت گوئی هم مبتلا گردد
من در کنار پائیز تا فرا رسیدن زمستان همچنان مینشینم
و به آواز مرغان عشقم که با صدای موزیک میخوانند و خوشند گوش میدهم
.و به چهارشنبه سوری و بته هایی میاندیشم که سرخی آتششان به زردی نگرائیده است

در بی خبری

2006-12-06T04:25:00.000-08:00

.با یاد و سلام به حسن
اگر دقیقه ای بی تو صد سال تنهائی من باشد
اگر صد سال تنهائی من با آمدنت در کمتر از ثانیه ای بخار شود و در هوا محو گردد
اگر دیروز من پر از بی بودن تو بوده باشد
اگر امروز من تمام با خیال آمدن تو بگذرد
اگر فردا تو بیائی و جهان از نو زاده بشود
تو بگو ای عاشق، چند سال از عمر من میگذرد

***
به هنگامیکه قطرات اشک چشم تو خشکی رود را داغدار میسازد، دریا بیتابیش میگیرد
اقیانوس به طغیان بر میخیزد
ماه خود را از میان می بُرد
ستاره ها سیاه میپوشند
ماهیان کور میگردند
چوپان به زنش میگوید انگار گوسفندان بیمار شده اند
زارع نماز وحشت میخواند
ارباب خشمش میگیرد، دختر دهقان باردار میگردد
مردی دستهای خونینش را در رود میشوید
آسمان سرخ رنگ میگردد
درودگر درختی بر دوش میکشد
زنی سنگها را میساید تا کوچک بشوند
آواز خوانی زبان بریده اش را به گردن میآویزد
دارها بی ساقه و برگ مانند سربازانی بی سر به صف میایستند
و شمارشی معکوس آغاز میگردد
ده، نه، هشت ...آتش
وقتی تو گریانی، جهان میسوزد

قناری بازیگوش

2006-11-30T12:46:00.000-08:00

یکی از قناریهایم مدتی به سرماخوردگی مبتلا شده بود
.و میبایست برای مداوا به دکتر میبردمش
،دکتر هنگام معاینه و در حال گوش کردن به ضربان قلب قناریم
:مرتب چپ چپ نگاهم میکرد که بالاخره طاقت نیاورد و گفت
"!آقا چرا شما از قناریتان خوب نگهداری نمیکنید؟"
:کمی ناراحت شدم و با تعجب گفتم
این چه فرمایشیست آقای دکتر شما میفرمائید؟"
"من از مرغان عشقم بهتر و بیشتر از سلامتی خودم مراقبت میکنم

پس از پایان معاینه به دستیارش میگوید که کمی خون برای آزمایش از او بگیرد
:و با کمی عصبانیت رو به من کرده و میگوید
"اگر اینطور است که شما میگویید پس چرا شما سرما نخورده اید و سالمید؟"
دیدم دارد اوضاع کم کم به (سه) شدن نزدیک میشود و اگر دلیل قانع کننده ای تحویلش ندهم
:گناه بیمار شدن قناریم به حساب من نوشته خواهد شد، فی الفور جواب میدهم
،آقای دکتر گناه از من نیست مقصر خودش است که مدام نزدیک پنجرهُ باز مینشیند"
"بیش از صد بار تذکر دادم که هوا سرد است و سرما خواهد خورد ولی دریغ از گوش شنوا؟

!دکتر با پوزخندی ادامه میدهد: "آقای محترم اینکه نشد دلیل قانع کننده
.خوب شما پنحره را باز نکنید وقتی میبینید که به حرفتان گوش نمیدهد
"!در هر صورت من باید جریان را به ادارهُ حمایت از حیوانات گزارش بکنم

دیدم اوضاع از مرز (سه) شدن گذشته و دارد وارد فاز (خیط) بودن میگردد
و اگر خدای نکرده زبانم لال اتفاقی برای مرغ عشقم بیفتد
!این آقای دکتر سر پیری کار دست من خواهد داد
:پس اجباراً کلک رشتی را به کار گرفته و خود را کمی عصبانی نشان داده و میگویم
!آقای دکتر این که درست نیست شما حرف بگذارید تو دهان این پرنده"
!چه کسی گفته که من پنجره را باز میکنم؟ این پرنده ها خودشان یک پا پنجره باز کن هستند
!ماشاءالله تعداشان هم یکی دو تا نیست که آدم بتواند از پسشان بر بیاید
!جلوی یکیشان را میگیرم آن دیگری میپرد و پنجره را باز میکند
"!شما خودتان مطلعید که این پرنده ها چه جانورهایی هستند؟

نگاه عاقل اندر سفیه دکتر مرا به دوران کودکیم میکشاند
.و به یاد نگاه های پدر به آن دیار سفر کرده ام میاندازد
.هنگامیکه به سؤالاتش جوابهای آبدوغ خیاری میدادم نگاهش رنگ (خر خودتی) میگرفت
،و زمانیکه از شنیدن حقیقت از زبانم ناامید میگشت
:با کمی عصبانیت و مخلوطی از غرور به خاطر داشتن چنین فرزندی میگفت
"!خوب کافیه پسر، من خودم ختم چاخانهای دنیا هستم"
:با صدای بلند دکتر که به فریاد شبیه بود از رویا خارج میگردم
آقای محترم حواستان کجاست؟ از این شریت ده قطره به آب خوردنش اضافه بکنید"
"و فردا برای گرفتن جواب آزمایش خون دوباره تشریف بیاورید، متوجه عرایضم شدید؟

.با گفتن بله و تشکر کردن از مطب خارج میشوم
مرغ عشقم که شاهد نگرانی من در مطب شده بود در راه بازگشت به خانه
.به من قول میدهد که تا فردا حتماً سلامتیش را بازخواهد یافت

تصمیم عاقلانهُ یک دیوانه

2006-11-29T07:51:00.000-08:00

در حالیکه لبخندی بر لب داشت میگوید: "نمیدانم چرا باید دو تا چشم داشته باشم؟
"و چرا انسان با یک چشم خلق نمیشود؟
.و انگشت اشاره اش را داخل کاسهُ چشم راست میکند
.چشم مانند تیله ای به بیرون میپرد و من از این عمل او چندشم میشود
.هر چه فکر میکنم که آیا این کار ضرری به هستی خواهد زد و یا نه راه به جائی نمیبرم
:سپس من هم طبق قول و قراری که با او بسته ام با صدائی لرزان میگویم
"نمیدانم چرا باید دو تا چشم داشته باشم؟ و چرا انسان با یک چشم خلق نمیشود؟"
.و با فرو کردن انگشت اشاره بدرون کاسهُ چشم چپم آنرا از حدقه خارج میسازم
!آدمی با یک چشم چه تفاوتی با انسانی با دو چشم میتواند داشته باشد؟
"!چشمت کور تا دیگر از این خطاها نکنی"
.این جمله را در موارد بسیاری، مواقعی که به قول دیگران خطائی میکردم میشنیدم
،نمیدانم به عنوان فحش آنرا به کار میبستند و یا قصدشان نفرین کردنم بود
!و یا اینکه منظورشان پند و اندرز دهی به من بود تا دیگر آن اشتباه را انجام ندهم؟
،اشتباه پشت اشتباه، اینبار هم اشتباه کردم
!میبایست چشم ضعیفم را از حدقه در میآوردم و نه چشمی که با آن بهتر میتوانستم ببینم
.ولی خوب کاری بود که انجام شده و کار از کار گذشته بود
!تنها راه باقی مانده برای من نزد چشم پزشک رفتن برای گرفتن عینک بود
.از دکترها زیاد دل خوشی ندارم، دلیلش هم برمیگردد به دوران کودکیم
هنگامیکه دکتر لوزه هایم را با آن قیچی کُند جراحیش میبرید
،و آنها در برایر کُندی قیچی مقاومت به خرج میدادند و بریده نمیشدند
،و آن نیشخند جنون آمیز دکتر که انگار از این ماجرا لذت میبرد
.مرا از هرچه پزشک است و علم پزشکی متنفر ساخته بود
بعد از آن عمل جراحی هر بار که از من سؤال میشد چکاره میخواهی بشوی؟
!فوری جواب میدادم پزشک نمیخواهم بشوم
!نمیدانستم چه کاره میخواهم بشوم ولی مطمئن بودم که هرگز پزشک نخواهم شد
!در آینه که نگاه میکنم چشم چپم بزرگتر از آن چشم دیگرم است
!سیاست که به راست میچرخاندم چشم راستم هم در آینه بزرگتر به چشم میآمد
!به چپ که متمایل میگرداندم چشم چپم بزرگتر میشد
.روز سوم اقامتم در دارالمجانین بود که با (هانس) آشنا شدم
.یک هفته بر سر این موضوع که آیا انسان به دو چشم احتیاج دارد و یا نه بحث میکردیم
.از تصمیمش همان روز اول آشنائیمان آگاهم ساخت
.هرچه برایش دلیل میآوردم که کارهای خدا بدون دلیل نمیباشد به خرجش نمیرفت
.دلایلم را با آنتی دلیلهای جنون آمیزش رد میکرد
.دلایلش هم غیرمنطقی نبودند، پس قرار گذاشتیم آزمایشی بکنیم
.یک روز، تمام وقت را با چشمان بسته به زندگی پرداختیم
نتیجهُ آن شکستگی سر من در برخورد به نوک تیز نهار خوری به هنگامیکه
،یکی از دیوانه های هم آسایشگاهی پشت پائی برایم گرفت
.و شکستن پای راست (هانس) در اثر افتادن از پله های راهرو دارالمجانین بود
.این آزمایش به هر دوی ما لزوم داشتن چشم را ثابت کرد
آزمایش دوم با بستن تنها یک چشم به انجام رسید
.و چون صدمه و جراحتی بر ما وارد نگردید عقلانی بودن تز (هانس) را به اثبات رساند
،تنها ناراحتی من و (هانس) بعد از به اجرا گذاردن تصمیمان
.جدا کردن اطاق من و او در آسابشگاه بود
،هر بار که برای شستن و تمیز کردن چشم مصنوئیم جلوی آینه میایستم
هانس) را میبینم که چشم راستش را میان انگشتان دستش نگاه داشته)
.و با آن به من مینگرد و با مهربانی به رویم لیخند میزند
،روانپزشکان با تبعید و فرستادن او به دارالمجانین شهر دیگری
،مرا از داشتن دوستی دانشمند در کنارم بی نسیب و غرق اندوه ساختند
.و مرا در تصمیمی که در کودکی گرفته بودم تا هرگز پزشک نگردم راسختر گرداندند

گذر زمان

2006-11-27T23:55:00.000-08:00

.خوشا پیله ای که به شیله آغشته نگشت
:نهم آذرماه سال پیش با پیشنهاد و تشویق دوستان مهربان و خردمندم
(حمیدرضا سلیمانی) این شاعر و نویسندهُ زبردست و (محمد عرب زاده)
داستانویس ماهر و خبرنگار هنری چیره دست بعد از یکی دو ماهی که
.از آشنایی من با اینترنت بیشتر نمیگذشت به بلاگفا اسباب کشی کردم
.در این مدت من از دانش و آگاهی بسیاری از دوستان وبلاگ نویس بهره مند شدم
،از معرفتشان آموختم، از توانائیشان در نوشتن صحیح فارسی بهره بردم
،از عهدشان با ادب، فرهنگ و هنر زادگاهم ایران
.که از خاک آن بدور مانده ام غرق غرور و مباهات گشتم
،و بر من مسلم شد که تا این جوانان غیور زنده اند
.فرهنگ و هنر سرزمین آبا و اجدادیم نیز زنده و جاوید خواهد ماند
بر من پوشیده نیست که گاهی بر اثر سهل انگاری در نوشته هایم
.باعث رنجش این دوستان مهربان گردیده ام
.امید که دوستانم این را تنها به ندانم کاری و کم سوادیم مربوط بدارند
،لازم میدانم از (زیتون) این بانوی شیرین نگار که بانی و مشوقم به وبلاگ نویسی گشت
.به خاطر مهمان نوازی بیدریغش در اینجا تشکر بکنم
از (عباس معروفی) رمان نویس نامی وطنم که معلمی مهربان است، با استادی میآموزاند
.و با شعرهایش هر بار جان تازه ای در کالبد نحیفم میدمد سخت سپاسگزارم
.شعرهایش دم مسیحائیست برای روح سرگشته و حیرانم
،از (راوی) عزیز که مهربانانه و خسته گی ناپذیر کوشاست تا حقیقت فراموشمان نگردد
.و با ترانه های اهدائیش شادمان میسازد تشکری قلبانه دارم
.از (فائزه جوان) بانوی شاعر وطنم که طلوع صبحهایم است بینهایت سپاس دارم
.ار (نسیم) نویسنده ای که با جای پاهایش مرا به افقهای دور رهنمون میسازد تشکر دارم
.از (شیدا محمدی) این شاعر و نویسندهُ توانا که کوتاه نویسی را خاطرنشانم ساخت ممنونم
از (احلام) بانوی نویسنده ای که درون نگر است و من خالصانه دوستش میدارم
.و از من رنجیده خاطر است، هم سپاس و هم درخواست بخشش دارم
.از تک تک بقیه دوستان این دنیای مجازی به خاطر مهربانیشان بی نهایت سپاسگزارم
.باشد که تمامی شما دوستان گرامی به آرزوهایتان جامهُ عمل بپوشانید

آهو

2006-11-22T05:01:00.000-08:00

.با یاد و سلام به تو که از من رنجیده خاطری
.دو هفته است که دستم به نوشتن نمیگردد
،نه اینکه دستانم را کسی بسته باشد تا نتوانم بنویسم، نه اینطور نیست
!کسی به جز من در این اطاق سه در چهار نیست که دستانم را ببندد
.خودم هم که به تنهایی قادر به این کار نیستم
،به تنهایی قادرم دهانم را ببندم تا چیزی نگویم
میتوانم به تنهایی چشمانم را ببندم که چیزی نبینم
،و یا با دستانم گوشهایم را بگیرم تا چیزی نشنوم
!اما به تنهایی نمیشود که دستان خود را بست
شاید دیگران بتوانند اما من توانا به این کار نیستم
.و مایل هم نیستم این کار را فرا گیرم
،دو هفته ای میشود که از روی ولینجرم پایین نیامده ام
.نه برای خوابیدن و نه برای غذا خوردن
.نشیمنگاهم از نشستن طولانی مانند پاهایم بی حس شده است
،دو هفتهُ پیش نزدیک غروب تلفن زنگ زد
.زنگ دوم که به صدا در آمد ضربان قلبم با شدت شروع به زدن کرد
.فضای اطاق از هوا خالی شد، نفسم بند آمد
.چیزی مانند گردی نفس گیر در فضا پخش شد و احاطه ام کرد
.یقین کردم که خبر جالبی نخواهم شنید
میخواستم خود را به نشنیدن بزنم
!تا شاید با آن از افتادن اتفاقی نحس جلوگیری کرده باشم
.ولی زنگ تلفن همچنان گوشم را میآزرد
گوشی را که برداشتم صدای ((آهو)) که با ترس و هیجان در آمیخته بود
.وجدانم را ناراحت کرد که چرا زودتر گوشی را برنداشته ام
:آهو)) با نگرانی خاص خودش پرسید))
"حالت خوبه؟ چرا گوشی رو انقدر دیر برداشتی؟ داشتم زهره ترک میشدم"
آهو)) این دختر مهربان که قلبش مانند فرشته گان پاک و صاف است را))
شش ماه پیش بوسیلهُ دوستی شناختم که کمک زندگیم بود؛
.بدون او تا حال میبایست صد کفن پوسانده باشم
.آهو)) برای آشنایی و معرفی خود روز شنبه ای به خانه ام آمد))
تمام مدت کنار ولینجرم بر روی زمین نشسته بود
.و هر دو دستانش را بر روی رانهای خالی از حس و حرکتم قرار داده بود
هرچه اصرارش کردم که بر روی صندلی بنشیند قبول نکرد و گفت
بر روی زمین نشستن"
"!در کنار پاهایی که به جز جادهُ عشق نپیموده است باعث افتخار است
،نمیتوانستم حرارت دستانش را که بر روی پاهایم قرا داشت حس کنم
.اما حرارت قلبش گرمایی لذتبخش در وجودم برانگیخته بود
،دختری بود بیست و پنج ساله
.بر این باور بود که نیروی درونی مفلوجین او را به زندگانی امیدوار میسازد
،چشمانش رنگ مغز پسته ای داشت
.پوستش تیره رنگ بود و مرا به یاد اوایل غروب در تابستان میانداخت
.قرار بر این شد روزی دو ساعت برایم وقت بگذارد
.قراری که پایبندش نبود و اکثر روزها بیشتر از چهار و پنج ساعت پهلویم میماند
،طرز کار با ولینجر را انگار در گهواره آموخته باشد
.با مهارت مرا به این سو و آنسو حرکت میداد
که گاهی خواهش بیدار شدن پاهایم را از خواب سنگینی
که بعد از تصادف به آن مبتلا شده بودند از یاد میبردم
.و خودم را همراه او خوشبخترین انسان میپنداشتم
به خاطر دیر برداشنن گوشی از او معذرت خواستم
.و گفتم که با به صدا در آمدن زنگ تلفن دلشوره ام گرفته بود
:خندهُ آهسته ای کرد و گفت
،مثل همیشه درست حس کردی. باید خبر بدی رو بهت بدم"
".من از امروز متأسفانه نمیتونم مثل همیشه هر روز بهت سر بزنم
ناگهان دستانم مانند ساقه های نازک گرفتار طوفان به لرزش افتادند
.و گوشی از دستم به زمین افتاد
،همانطور که داد میزدم ((آهو)) صبر کن گوشی از دستم افتاد
.کمی صبر کن، و خودم را از کمر با زحمت خم کردم و گوشی را دوباره بدست گرفتم
:گوشی را که به گوشم نزدیک کردم هنوز ((آهو)) مشغول صحبت و تعریف بود
،وفتی ماشین به من زد، به سویی پرتاب شدم و بعد از آن دیگر چیزی نفهمیدم...."
.وقتیکه چشم باز کردم خودمو بر روی تخت بیمارستان یافتم
.پزشکان معتقدند ده در صد شانس اینکه بتوانم بار دیگر بر روی پاهایم راه بروم دارم
.برام دعا کن
."منم دعا میکنم کسی که به جای من برای کمک به تو میآید آدم مهربانی باشد
.دو هفته ای میشود که قادر به نوشتن نمیباشم

خداداد

2006-11-13T07:40:00.000-08:00

.با یاد و سلام به حمیدرضا سلیمانی

خداداد)) یتیم معروفِ محلمهُ مان را هربار میپرسیدند پدرت کیست، مادرت کجاست؟))
،در جواب چشمانش را میبست
دست راستش را رو به جلو میگرفت؛
.طوریکه فکر میکردی میخواهد تمامی ساکنان محلهُ مان را نشانت بدهد
،دست چپش را طوری بر روی صورتش قرار میداد
،انگار که کسی همین چند لحظهُ قبل سیلی محکمی به او زده است
."و بلند داد میزد " پدرم سیاسته، مادرم گیتی خاتون
،بعد زبانش را تا نوک دماغش بیرون میآورد
.دوسه بار آن را با زبانش تر میکرد و ناگهان به تندی دوباره آنرا به دهان برمیگرداند
آنگاه با غروری آکنده از فقر و خواهشهایی برآورده نگشته ادامه میداد؛
."بزرگ که شدم، رئیس جمهور میشم، شایدم نخست وزیر"
،لبخندش رنگ حسرت میداشت
.و نگاهش از میان رنگها، تنها رنگ خاکستری را میشناخت
.لباسهای کهنه اش هم اکثراً خاکستری رنگ بودند
،سپور محله صبحی زود در آخرین روز زمستان
کودکی را پیچیده شده در میان پتوئی که بر آن عکس شیری نقش یسته بود
.در کنار درب منزل اوستا عباس کفاش محلهُ مان می یابد
اول به سرش میزند
،بچه را که پسری زیبا و سالم به نظر میآمد با خودش به خانه ببرد و بزرگش کند
ولی چون نتوانست به سؤالهائی که در ذهش به وجود آمده بودند جواب قانع کننده بدهد؛
:مثلاً چون نمیدانست چطور باید به این سؤال همسایگانش جواب بدهد
،"تو که زن نداری این بچه رو از کجا آوردی؟"
،و یا اینکه: "خودت نون نداری بخوری
میخوای طفل معصوم را به جای شیر گرسنگی بدهی؟
.بنابراین لعنت خدا بر شیطانی میگوید و در خانهُ اوستا عباس را به صدا میآورد
.این میشود که ((خداداد)) نزد اوستا عباس و خانمش میماند و بزرگ میشود
.تقدیر و قضا چنین خواسته بود که زن اوستا عباس بچه اش نشود
"!همیشه میگفت: "خداوند نداد، نداد؛ حالا هم که داده به ببین چه جوریشو داده
،و خودش را که در چادری سفید با خالهای سیاه پوشانده بود
.چند باری به چپ و راست به نشانهُ شکایت از دست روزگار تکان میداد
،روانپزشکان معتقد بودند ((خداداد)) تا سی و پنج در صد عقب مانده گی ذهنی دارد
.اما قریب به اتّفاق اهالی محل متفق القول بودند که((خداداد)) کاملاً خل است
،این باور باعث شده بود که تو گاهی ببینی وقتی بچه ها حوصلهُ بازی دیگری نداشتند
.خداداد)) را گیر میآوردند، آنقدر سر به سرش میگذاشتند تا عصبانی بشود))
،وقتی میدید از پسِ بچه ها بر نمیآید پا به فرار میگذاشت
،"بچه ها بدنبالش میدویدند و فریاد میکشیدند:"خداداد خُله، خداداد خُله
،خداداد هم مانند بچه آهوئی گریزان از دست گرگان گرسنه از ترس جان
شاید هم به خاطر نجات غرورش از دست این کودکان؛
،که نمیدانست چرا گاهی وحشی میشوند و آنرا هر طوری که مایلند میشکنند
.به سرعت قدمهایش می افزود
،خستگی که به پاهایش راه میافت و دیگر قادر به دویدن نبود میایستاد
دو دستش را به صورت صلیبی در میآورد و برای حفاظت سر و صورتش
که بروی سینه اش خم کرده بود قرار میداد و بچه ها دَم میگرفتند؛
."خداداد خُله، سنگ میخوره" و با سنگهای کوچک و بزرگ به سویش پرتاب میکردند
،به بینی ام در آینه نگاه میکنم
.وقتی شباهتی میان آن و بینی خواهران و برادرانم نمیابم دلم هُرّی میریزد
،نکند برادرهایم راست میگویند

.و مرا واقعاً از سر راه پیدا کرده اند و من برادر خونیشان نیستم
.مادرم میگفت تمام پسران در سن بلوغ دماغشان باد میکند و کمی بزرگتر میشود
،تنها اسلحه ای که در برابرش من همیشه شکست میخوردم و به گریه ام ختم میگردید
.شنیدن "بچه سر راهی"، و یا "بچه اضافی" از برادرانم بود
هنگامیکه در بحث و گفتگوهایمان، برادرانم ازین اسلحه
،که برایم خطرناکتر از سلاح اتمی بود استفاده میکردند
،عصبانی میشدم
احساس تنهایی و در فضا معلق بودن به وحشتم می انداخت
.و اشگم را سرازیر میکرد
خداداد بزرگ که شدی میخوای چه کاره بشی؟_
،"بزرگ که شدم، رئیس جمهور میشم، شایدم نخست وزیر"_
،و زبانش را در میآورد، مانند ماری به بالا تا سر بینیش سُر میداد
،نوک بینیش را چند بار با زبانش لمس میکرد، میچشیدش
،بعد سریع و تند مثل زبان قورباغه ای که مگسی را صید کرده باشد
.آنرا با سرعت به دهانش داخل میکرد و در این هنگام صدائی مثل ((هُلوپ)) به گوش میآمد
.خداداد)) ده سالش شده بود، کلاس اول را سه سال تکرار کرده بود))
،متصدیان آموزشی بر این باور بودند

.که از خداداد انتظار قبولی و به کلاس دوم رفتن را نباید داشت
.در تابستان سومین سال مردودیش مردی از راه رسیده و گفته بود که خداداد بچهُ اوست
،مادر ((خداداد)) چند ماه پیش از مرگش برای همسایگانش
،ماجرای ((خداداد)) و اینکه پدرش چه کسیست را تعریف کرده

.تا شاید خدا از تقصیراتش بگذرد
،مرد دو ماه پیش در قهوه خانه هنگام نهار از مسافری داستان مادر ((خداداد)) را شنیده
،بعد از دو ماه جستجو توانسته محل زندگی پسرش را بیابد
.و حالا هم آمده و میخواهد پسرش را همراه خود به دهش که در اطراف کاشان است ببرد
.به اوستا عباس چاقو میزدی خونش در نمیآمد
نه اینکه ((خداداد)) را مثل فرزند خونی خودش دوست داشته باشد؛
.ولی خوب هرکس و ناکسی هم که نمیتوانست ادعا کند که پدر ((خداداد)) میباشد
،زن اوستا عباس معتقد بود دهسال از بهترین دوران زندگیش را
برای بزرگ کردن ((خداداد)) صرف کرده است

.و در این دهسال به اندازه سی سال پیر گشته
اما در ته دل ناراضی هم نبود اگر که اوستا عباس کوتاه میآمد

.و ((خداداد)) را به پدرش پس میداد
،پیرمردهای محل همگی به خانهُ اوستا عباس دعوت شدند
.تا آنها هم در این ماجرای پیش آمده نظر خودشون را ابراز بکنند
،هنگام رفتن پدرم به خانهُ اوستا عباس

.ازش خواهش کردم به رفتن ((خداداد)) نزد پدرش رأی بدهد
.پدرم دستی به سرم کشید و خانه را ترک کرد

.خداداد)) را پدرش با پرداخت مبلغی به اوستا عباس با خود به محل زندگیش میبرد))
.بچه های محل هم بعد از گذشتن چند ماه ((خداداد)) از یادشان میرود
من اما هنوز به درستی نمیدانم؛
،آیا آنروز که از پدرم خواهش کردم به رفتن خداداد رأی بدهد
،برای این بود که میخواستم او را از دست بچه های محلم نجات بدهم
و یا اینکه در پی نجات خودم از دست تصاویر سنگسار شدن

و فرار آهووار ((خداداد)) بودم؛
.به هنگامیکه با اسلحهُ "بچه سر راهی" به من حمله میشد

انتظار

2006-11-09T03:41:00.000-08:00

!نه تنها نمیدانست منتظر چه چیزیست بلکه نمیدانست منتظر چه چیزی هم باید بود؟
،انتظار معجزه ای نداشت
.هرچند که چهره اش طوری دیگر او را نشان میداد اما زیاد هم نادان نبود
.میدانست در قرنی که او در آن می زیَد معجزه دیگر بی رنگ شده است
چشم از خواب که میگشود در مخیله اش <<انتظار>> خمیازه ای میکشید
.بعد او را به خود مشغول میساخت
،در بارهُ <<انتظار>> مطالب زیادی به یاد داشت
:بارها در بارهُ آن شنیده و خوانده بود
،"در انتظارت ستاره ها را میشمارم تا کور شوم"
،"انتظار تلخترین دارو است"
،"انتظارش بعد از سالها برآورده گشت و در دم جان سپرد"
،"انتظار دیدن معشوق با کس دیگر نداشت، پس زدو خود را کشت"
نه تنها او این انتظارات را نداشت
بلکه تقریباً تمامی انتظاراتی را که از کودکی تا حال میشناخت
.برایش عجیب و غریب به نظر میآمدند
او حتی انتظار برنده شدن در لاتاری را هم نداشت؛
اما چشم که از خواب باز میکرد گرفتار انتظار میشد
.بدون آنکه بداند منتظر چه چیزی باید باشد
:شاید از این حال من خنده ات بگیرد و یا با تعجب بگوئی))
"عجب، چه بد احوالیست این وضع"
در هر صورت باید در این وضع قرار بگیری تا متوجه بشوی
((.چه مقاومتی برای ادامه دادن به زندگی در خود نهان میداری
نمیخواستم تو حرفش بدَوَم، _ولی دست خودم نیست
._بعد از اولین جام شراب من همیشه سری به دستشوئی میزنم
:نیمی از جام دوّمَم هم خالی شده بود که متوجه شدم باید بروم و خجالت زده گفتم
."دوست عزیز یادت باشه تا کجا تعریف کردی، من میرم دستشوئی و زود برمیگردم"
:تا دستشوئی به این فکر میکردم
.!چگونه میتوان خود را در وضعیت او قرار دهم تا بتوانم متوجه حال و احوال او بشوم
.من نه شناختی از او داشتم و نه هنوز فرصت کرده بودم سؤالی از او بکنم
هنوز بیش از یکربع نمیگذرد که؛
.ناگهان متوجه حضورش در کنار میز دونفره ایکه من نشسته بودم شدم
.بدون گرفتن اجازه و پرسیدن اینکه آیا صندلی رزرو شده است یا نه آنجا نشست
:بعد از سفارش شراب رو به من کرد و گفت
.خوشحالم از زیارتتون، اسم من مانی است" و شروع کرد به تعریف حال و احوالاتش"
،من اول کمی خودم را به کارم مشغول کردم
،اما چون دیدم به تعریفش ادامه میدهد
،برای اینکه بی ادبی نکرده باشم دست از کارم میکشم
،به نشانهُ اظهار ادب
.جرعه ای شراب به سلامتیش مینوشم و به تعریفش گوش مینشینم
آنقدر او را میشناسم که میدانم زندگیش در انتظار چیزی میگذرد
.و او نمیداند آن چیز چه میباشد
:نمیدانم چرا در مواقعیکه به دیوانه ای مانند خود برخورد میکنم سؤال آزار دهندهُ
"چرا من زندگی میکنم؟"
.از خاطرم پاک میشود و احساسی خوش و مقاوم مرا به زندگانی امیدوار میسازد!؟

مرد پیر و آینه

2006-11-07T05:40:00.000-08:00

.با یاد و سلام به پدیدهُ مهربان

.درونش خالی بود، نه شاد بود و نه ضرورتش را احساس میکرد
،تا همین چند وقت پیش
روزها و گاهی اوقات در ایام شب به گذشته اش نظری میانداخت
.و آیندهُ خود را مجسم میکرد
.حال اما روز و شب برایش بی معنا شده بود، روزها میخوابید و شبها کار میکرد
!کارش شده بود به این اندیشیدن که در بیداری به چه چیز فکر باید بکند؟
.گاهی تصور میکرد که سرش کاملاً خالی از مغز شده است
.مدام با دو دست آن را میفشرد شاید که سردردش خوب شود
زیاد پیش میآمد که در آینه به چشمانش خیره شود
.با این امید که روحش را کشف کند
بدست خونین و با دستمالی نه چندان تمیز باند پیچیده شده اش نگاهی میاندازد
.و به یاد نمی آورد به چه قصدی آینه را با مشت شکسته است
میلش به غذا نمیکشید، گونه اش از بی خوراکی و تشنگی فرو رفته
.و زیر چشمانش گود افتاده و سیاه رنگ شده بود
.چروک پوست دستها و صورتش مانند تقویمی سالهای عمرش را نشان میدادند
به دستانش در روشنایی شمعهائی که در اطرافش به تاریکی نور میبخشیدند نگاهی کرده
.و سعی میکند به یاد آورد چند سال از عمرش میگذرد
.پس از لحظهُ ای کوتاه شقیقه هایش با شدت و تند شروع به زدن میکنند
.با هر ضربه انگار در سر خالی از مغزش با پتکی بر سندان میکوبیدند
،وقتی تو بیآئی حتماً من رفته ام
.نه برای خرید نان و یا ماست و پنیر؛ نه
.وقتی تو بیائی جسمم را خواهی یافت که خالی از روح گشته، و سرم خالی از مغز
چشمانِ بسته ام را باز خواهی کرد
.تا ببینی من در لحظات آخر عمر چه دیده و چه ها کشیده ام
،وقتی تو بیائی اطاق سرد و چای سردتر از اطاق گشته است
تو مرا در حال نشسته خواهی یافت با دستی مشت شده
:که در آن بر روی کاغذی نوشته شده است
."حیف که دیر آمدی، آنقدر دیر آمدی که به انتها رسیدن صبوری و تحمّلم را ندیدی"

درّهُ سبزوخرم

2006-11-03T05:56:00.000-08:00

هفت روز پیش بر حسب اتّفاق کتابی به نام
درّهُ سبزوخرّم)) که شامل چند داستان کوتاه))

((از نویسندگان شوروی سابق که آقای ((حبیب ف

آنرا به فارسی برگردانده اند و در بنگاه نشریات پروگرس در سال 1975

.دراتحاد شوروی به چاپ رسیده است بدستم رسید
،درهُ سبزوخرم از آقای ماتوسیان به دلم نشست

.پس با سلام به ایشان آنرا اینجا میآورم
.اگر زنده اند سلامت بمانند و اگر نیستند روحشان شاد باد

.(گرانت ماتوسیان (متولد سال 1937

.یکی از با استعدادترین نویسندگان جوان ارمنستان معاصر است
.در سال 1959 فاکولته فیلولوژی دانشسرای عالی ایروان را تمام کرد
.از همان سال 1959 به نوسیندگی پرداخت
تا کنون سه داستان و بیش از بیست حکایت نوشته است
.که بلافاصله مورد علاقه خوانندگان قرار گرفت
،قهرمانان کتا ب های او شبانان، باغبانان
.درودگران و آهنگران کوه نشین میباشند
بطوریکه منتقدین یادآور شده اند ((... باید در هنر نویسندگی
مهارت فراوان داشت تا بتوان از امور روزمره افسانه ساخت، تا بتوان
در کارهای عادی مردم آن جنبه شاعرانه ای را دید
.((که حق میدهد آثار ماتوسیان را افسانه ده ارمنستان نامید
.درّهُ سبزوخرّم
،برق با صدای خشکی به صخره خورد
.به سوئی پرتاب شد و به زمین فرو رفت
،صخره، این صخرهُ خاکستری رنگ
.محکم و پایدار بود و برق بزحمت توانست فقط دو تکه کوچک ار آن جدا کند
فرش زمردین زمین دامنه صخره را پوشانده بود
و این زمین سبز و خرم گورستان همه برق هائی بود
.که گذارشان به آن سو می افتاد
بهار و تابستان همه برق ها در آنجا به گور می رفتند
و درخت بلوط نزدیک صخره هر بار قدردانی می کرد که صخره
در برابر همه برق ها سینه سپر می کرد
.و نمیگذاشت آنها وی را بسوزانند و خاکستر کنند
،برق آماده بود که در همان آن از نو برفراز دره و تپه ها بدرخشد
.اما بهیچوجه پدیدار نمیشد
،مادیان شیهه نوازش آمیزی کشید و کره خود را صدا کرد
.زیرا میدانست هم اکنون برق می درخشد و ممکن است کره اسب را بترساند
اما کره اسب گمان کرد که مادرش او را صدا می کند
،تا پستانش را بمکد و شیر بخورد
.گوش جنباند و به صدای درونی خود گوش داد تا بفهمد شیر می خواهد یا نه
...نه، چندان میلی به شیر نداشت، دلش می خواست علف ها و گل ها را بو کند
.برق درخشید، کره اسب ترسید و پا بفرار گذاشت
اما چنان ترس برش داشته بود
.که از فرط ترس مادیان را ندید و به سوی دیگر گریخت
،مادر به دنبال او تاخت، اما فوراً ایستاد
،زیرا ریسمانی که یک سر آن را به درخت و سر دیگرش را به گردن او بسته بودند
.گلویش را فشرد
.آنگاه شیهه کشید و کره اش را بسوی خود خواند
،کره اسب برگشت، گوش تیز کرد
،به صدای برخورد رگبار نظر انداخت
.پلکهایش را بهم زد و فوراً ترس را از یاد برد
.گمان میکرد به آنجا، نزد مادرش فقط برای آن آمده است که شیر بخورد
این کره اسب کره اسب ابلقی بود
.با خالهای ریز سفید شبیه به بلورهای برف ریزه
،گوئی تمام بدنش را برف ریزه پوشانده بود
.پای راستش تا بالای ساق یکپارچه مثل برف سفید بود
.گوزن ها و آهو ها، بزها و گوسفند ها به سرچشمه این دره می آمدند تا آب بخورند
.مادیان نیز که در عمر درازش کره های فراوانی داشته بود، به سرچشمه می آمد
.اما این آخرین کره او از همه کره هایش زیباتر بود
،گردن باریک و دراز و سر کوچکی داشت
.پیشانیش را خال سفیدی که گوئی گلی ستاره مانند بود، می آراست
،یال و دمش سیاه بود. چشمانش نیز زیبا بود
،همه اسب ها چشمهای زیبائی دارند که زمین و آسمان در آن منعکس می شود
،اکنون در چشمان کره اسب، هم درخت بلوط و گل های نسترن
.هم مادر کرند تقریباً سرخ رنگش و هم سرتاسر دره سبزوخرم منعکس شده بود
.دانه بارانی برروی پشتش غلتید و او را ترساند
.کره اسب پا بدو گذاشت و از نزد مادر گریخت
.مادر دیگر او را صدا نکرد. باران بند آمده بود و خورشید نور می پراکند
.دشت سبزوخرم در پرتو خورشید میدرخشید
،یگانه درخت بلوط این دره، بوته نسترن
پشت خیس مادیان و کره اش
و جویباری که از صخره خاکستری رنگ سرچشمه می گرفت
و در دشت سبزوخرم روان بود
. همه پس از باران در روشنائی شدید آفتاب میدرحشیدند _
.از جویبار بوی برق بر میخاست و کره اسب کمی می ترسید
.از بوته نسترن هم بوی برق برمیخاست
،کره اسب باوحشت از بوته نسترن رم کرد و پس از کمی جست و خیز ایستاد
،سرش را برگرداند و به بوته نسترن نظری انداخت
.بعد با قدم های ریز براه افتاد و از نو همه چیز را در دوربر خود بو می کرد
مادیان را اغلب در آنجا می بستند
.تا بچرد و تمام بوهای خوش و ناخوش این دره برایش آشنا بود
علف می خورد و حس می کرد که چطور از علف ها بوی پشم خیس گوسفند
.به مشامش می رسید
این میرساند که در آن سوی تپه ها گوسفندها میچریدند
.و سگ های بزرگ پاسبان آنها بودند
،مادیان سرش را خم کرد، یکی دو بار علف چید و جوید
.اما ناگهان حس کرد که خطری برروی دره سایه افکنده است
.پره های بینیش را باز کرد تا بوهای بیگانه بهتر به مشامش برسد
.پروانه ها پر میزدند، زنبورهای عسل آواز می خواندند و جویبار زمزه می کرد
.کره اسب گردن گرفته بود و به دور بوته نسترن می دوید
،اما مادیان پیر نمیخواست فقط این صداها را بشنود
.نمی خواست فقط این چیزها را ببیند

،در هر صورت در دره خطری وجود داشت. صدای این خطر بگوش نمیرسید
،خود خطر دیده نمیشد، بوی خطر در هوا به مشام نمیرسید
.اما مادیان نمیتوانست با خیال راحت بچرد
،خشم و غضب بر مادیان کرند پیر مستولی شد

.زیرا دشمن در دره بود، اما صدایش به گوش نمیرسید و خودش دیده نمی شد
.ناگهان کره اسب به چیزی نگاه کرد و سپس بسوی مادر نظر انداخت
،مادیان هنوز آن ((چیز)) را نمی دید. ایستاده بود
.گردن کشیده و گوش تیز کرده بود و چشمانش می درخشید
.کره اسب پوزه کوچکش را بسوی آن ((چیز)) دراز کرد و به استقبال او شتافت
.در همان آن بوی نفرت انگیز گرگ به مشام مادر رسید
،همینکه مادر دید گرگ با چه پرش بزرگی از زمین کنده شد
.شیهه ای کشید و بسوی کره خود تاخت
.مادیان کرند بسوی ماده گرگ و کره خود تاخت، اما نقش زمین شد
.پرش شدید و ریسمانِ گردنش او را از پا درآورد
،کره اسب از پهلوی بوته نسترن به کناری پرید و در حالیکه دایره های بزرگی می زد
.به سوی مادر خویش شتافت، اما ماده گرگ هر بار راه را بر او سد می کرد
.در این میان ریسمان گردن مادر را می فشرد
،کره اسب از بالای گرگ به طرف مادر خویش پرید
.اما گرگ پای او را گرفت، کره اسب فریادی زد و زمین خورد، ولی فوراً برخاست
صدای گوش خراش کره اسب به آن سوی تپه ها
،که گوسفند ها می چریدند رسید و سگهای گله
.از جمله سگ پوزسیاهی بنام ((توپوش)) گردن کشیدند و گوش تیز کردند
،وقتی کره اسب فریاد زد مادرش سر دست بلند شد
،با خشم شدید به سوی گرگ خیز برداشت
.ریسمان پاره شد و مانند شلاق به دست و پایش خورد
.گرگ کره اسب را بحال خود گذاشت
.مادیان حمله می کرد و گرگ کمی به عقب فرار کرد
.مادیان سرش را پائین انداخته بود و آرام و مخوف پیش می رفت
،گرگ خود را به زمین چسباند و آماده شد که هر آن بپرد
...با دندان هایش گلوی اسب را بگیرد و آویزان شود
.اما در همان لحظه مادیان شروع به دایره زدن کرد
.گرگ نپرید، بلکه دایره ای زد و درست جلو پوزه مادیان ایستاد
.کره اسب خود را به سینه مادر چسبانده بود
مادیان با تمام بدن خود کره اش را در برابر گرگ محافظت می کرد
.و همراه کره اسب بدور خود میچرخید
گرگ هم بدور مادیان دایره می زد
،و ناگهان با دو خیز کوتاه خود را درست به جلو پوزه مادیان انداخت
.اما مادیان فوراً چرخید و به گرگ لگدی زد
.گرگ پی برد که مادر تا آخرین نفس از فرزند خویش دفاع خواهد کرد
.مادیان عرق می ریخت، اما گرگ هم خسته شده بود
،گرگ در یک لحظه مناسب ناگهان از نو به مادیان هجوم کرد
.ولی موفق نشد گلوی او را بگیرد و بروی سینه مادیان پرید
.گرگ بروی سینه مادیان می پرید، مادیان می چرخید و از کره خود دفاع می کرد
،عصر شد. گرگ بزحمت دایره می زد و تقریباً خود را روی زمین می کشید
.اسب هم می افتاد و برمیخاست، بزحمت و آهسته بدور خود می چرخید
.چشمان هر دو سیاهی می رفت و تقریباً یکدیگر را نمی دیدند
.در این وقت جوانک چوپانی به بالای تپه رفت
،آنچه جوانک چوپان دید
:بقدری وحشت انگیز بود که نتوانست کلمه ای بر زبان آورد
.گرگ به گلوی مادیان کرند چسبیده و آویزان بود
مادیان کرند دیگر نمی توانست با سمهای خود گرگ را لگدکوب کند
.و هر آن ممکن بود نقش زمین شود
:از روی تپه مجاور فریاد زدند
!ای جوان، ای!.. گرگ دارد اسب را می درد!.. ای، سگها کجا هستند؟
جوانک چوپان از ترس حتی نتوانست داد بزند. سگهای گله
، _توپوش، بوب، سوا، بوگار، چالاک و شامبر از جا پریدند_
،به جنب و جوش افتادند
.گردن کشیدند، دیدند و به پیش تاختند
،توپوش پوزه سیاه گرگ گیر کارآزموده ای بود
،معمولاً بی آنکه پارس کند به گرگ نزدیک می شد و او را می گرفت
.حالا هم پیشاپیش همه می دوید
،وقتی مادیان دیگر داشت بزانو درمی آمد
.ماده گرگ گوئی در خواب، صدای پارس سگ ها را شنید
.اما نمی توانست باور کند که سگ ها به او حمله می کنند
سرنوشت نمی بایست تا این حد بی امان و بی رحم باشد
که رنج و زحمت یک روز تمام او را بر باد دهد
.و او را مجبور سازد گرسنه و بدون طعمه نزد بچه های خود برگردد
وقتی مادیان آخرین رمق خود را از دست داده بود و چشمانش بکلی سیاهی میرفت
،و از درد و رنج منگ و گیج و بکلی کر شده بود

صدای پارس سگ ها را شنید و باور کرد که به خاطر کره او پارس می کنند
سرنوشت نمی بایست تا این حد بی امان و بی رحم باشد
.که کره او فقط یک ماه زندگی کند
،صدای پارس سگها درست دم گوش ماده گرگ بلند شد
اما ماده گرگ بازهم باور نکرد که پس از چنان پیروزی پررنج و جانکاهی
.با نا کامی روبرو شده باشد
...بچه هایش در کنام گرسنه اند و پستان هایش خالی و بی شیر
.سگ ها به گردن و گوش ماده گرگ چسبیدند و دست و پایش را گاز گرفتند
.برای ماده گرگ دیگر رمق باقی نمانده بود که خود را از چنگال آنها رها سازد
.دراز کشید و خود را بزمین چسباند تا سگ ها نتوانند گلویش را بگیرند
.ماده گرگ پای یکی از سگ ها را گاز گرفت، سگ زوزه ای کشید و به سوئی پرید
.ماده گرگ برخاست، سگ ها او را دوره کردند و منتظر ایستادند
،سگ ها زیاد بودند و برای ماده گرگ دشوار
بلکه ناممکن بود خود را از چنگ آنها رها سازد
.و به کنامش که بچه های کوچکش در انتظارش بودند، برساند
.ماده گرگ به سگ ها نگاه می کرد و دندان نشان می داد
.سگ ها هم به ماده گرگ چشم دوخته بودند
،ناگهان یکی از سگ ها موهایش را سیخ کرد و بروی ماده گرگ پرید
.با سینه به ماده گرگ ضربتی وارد آورد و او را به سوئی انداخت
ماده گرگ بزحمت روی پا بند شد و آنوقت پی برد
.که خطرناک ترین سگ ها این سگ پوزه سیاه است
:از روی تپه های مجاور داد زدند
! ای، جوان، ای!.. به سگ ها کمک کن تا گرگ را خفه کنند!.. ای_
.مادیان نقش زمین شد
،کره اش در کنار مادر ایستاده بود و انتطار می کشید تا مادرش برخیزد
،اما مادرش بلند نمی شد. کره شیرخوار پوزه اش را به شکم مادر زد
...اما مادر برنخاست، تکان نخورد
.سگ پوزه سیاه بالاخره هم نتوانست گلوی ماده گرگ را بگیرد
،ماده گرگ او را گاز نگرفت و او از ماده گرگ نمی ترسید
،اما حالا دیگر ماده گرگ را تعقیب نمی کرد
.زیرا یک دسته از موهای گردن ماده گرگ در دهانش مانده و در گلویش گیر کرده بود
.سگ پوزه سیاه از سایر سگ ها عقب مانده بود و با نفرت عطسه می زد
.ماده گرگ موفق بفرار شد
وقتی آفتاب غروب می کرد
.سرتاسر دره سبز و خرم در پرتو خورشید به درخشش درآمد
فقط اطراف مادیان کرند سیاه، مثل زغال سیاه بود
.و لاشه سرخ رنگ او در میان این قاب سیاه آرام گرفته بود
،این قاب سیاه، این قظعه زمین سیاه که در زیر سم مادیان لگدکوب شده بود
.میدان نبرد تن بتن مادیان و ماده گرگ بود
،وقتی به این قطعه زمین سیاه لگدکوب و زیرو رو شده می نگریستی
.می فهمیدی که مادیان پیر چه مدت زیادی با ماده گرگ دور میزده است
،این قاب سیاه سه سال تمام همچنان سیاه ماند
سه سال تمام آنجا سبزه و علف نروئید و اسکلت سفید مادیان پیر مهربان
،همانطور در آن قاب سیاه افتاده بود. بعد علف پیروز شد
.سبزه و گل شکفت و دره سبزوخرم از نو سرتاسر سبز و خرم شد
.وقتی از بالای تپه به دره مینگری، دره سرتاسر سبز و خرم است
،درخت بلوط با عظمت سر بآسمان کشیده
.صخره آرام و خاموش ایستاده و به حرکت ابرها گوش فرا می دهد
گلهای پنجبرگ نسترن در پرتو خورشید باز شده است
.و اسب ستاره پیشانی ای در دره سبز و خرم می چرد
،اسب ستاره پیشانی سر زیبایش را بلند می کند و صخره
،درخت بلوط، بوته نسترن پر از گل
دره سبزوخرم و ابرهای سفید آسمان فیروزه فام
.در چشمانش منعکس می شود
تمام شد؟_
.تمام شد_
.نه_
((چرا ((نه؟ _

.بگذار مادیان مادر نمیرد_
. من نمیتوانم بگویم که مادیان مادر نمرد، زیرا مادیان مادر واقعاً مرد_
،وقتی جوانک چوپان از بالای تپه پائین دوید
.مادیان مادر دیگر مرده بود و کره اش با غم و اندوه کنار او ایستاده بود
،وقتی چوپان که داد زد: ((ای، جوان،ای!)) از روی تپه مجاور پائین آمد
.بدن مادیان مادر سرد شده بود
چوپان و جوانک در کنار مادیان کرند پیر نشسته بودند
.و فکر می کردند چطور کره اش را شیر بدهند تا بزرگ شود

چطور به کره اسب شیر دادن؟_

.از شیر مادیان دیگری_
. نه، بگذار مادیان مادر نمیرد_
من نمیتوانم بگویم که مادیان مادر نمرد، زیرا تمام تابستان آن سال _
.من از شیر مادیان دیگری به آن کره اسب یتیم شیر می دادم
چرا مادیان مادر مرد؟_

،وقتی که من کنار مادیان کرند پیر نشسته بودم_
.چوپان گفت که مادیان از ترس بخاطر کره اش و از خشم و کینه زهره ترک شده است

آن جوانک چوپان تو بودی؟ -
.بله من بودم، مادیان هم مال ما بود، کره اسب هم کره مادیان ما بود_
حالا کره اسب بزرگ شده و با افسار در دره سبزوخرم می چرد؟_

.بله، حالا بزرگ شده و با افسار در دره سبزوخرم می چرد _
.خوب، از نو بگو_
، برق با صدای خشکی به صخره بلور کوهی خورد_
.به سوئی پرتاب شد و به زمین فرو رفت
صخره خاکستری رنگ محکم و پایدار بود
.و برق بزحمت توانست فقط دو تکه کوچک از آن جدا کند
،درخت بلوط کمی ترسید
،زیرا برق ها بلوط ها را می سوزاندند و خاکستر می کردند
...کره اسب کوچک ستاره پیشانی و درازپا هم خیلی ترسید
،بقدری ترسید که تصور می کرد به سوی مادرش می دود
اما در واقع چنان ترس برش داشته بود که مادر را نمی دید
و به سوی دیگر می گریخت
...مادیان پیر شیهه نوازش آمیزی کشید و کره خود را صدا کرد
.سال هزارو نهصدو هفتادو یک

لبخند زن

2006-10-27T00:14:00.000-07:00

،هفده هجده ساعت پیش بعد از گذشت بیست و پنج سال
،((لبخند زن )) ،((Der Lacher)) داستان کوتاه

.از آقای هانریش بول را باز بطور تصادفی خواندم
،چیزی به ذوقم انداخت
.درونم گرمش گشت و مرا به برگرداندن آن به فارسی تشویقم کرد
،پس با سلام تقدیم میدارمش به او: که معلمیست با خرد
،رمان نویسی قادر، ادیبی مهربان
.و شاعریست عریان
.باشد که مورد قبول افتادنش، بی نیازم سازد
.تقدیم به عباس معروفی

***

:هنگامیکه از شغلم سؤال میشود، شرمنده گی احاطه ام میکند
،قرمز میشوم، زبانم لکنتش میگیرد
،من
.کسیکه کلاً به عنوان انسانی مطمئن معروفم
.رشک میبرم بر مردمیکه میتوانند بگویند: من یک بنّا هستم
،حسادتم میشود به آرایشگران
،کتابداران و نویسنده گان که چه ساده معترف به شغل خود میگردند
.چراکه تمامی این شغلها ماهیت خویش را همراه نامشان نمایان میسازند
.و به توضیحی بیشتر محتاج نمیگردند
.((من اما مجبورم، به اینگونه از سؤالها جواب بدهم: ((من یک لبخند زنم

،یکچنین اعترافی منجر به طرح سؤال بعدی میگردد
،((و من دومین سؤال را ((امرار معاشتان با آن میگردد؟

.با گفتن صادقانه ((بلی)) جواب باید بدهم
،در حقیقت من از لبخند زنی امرار معاش میکنم، و زندگی خوبی هم دارم
.زیراکه لبخند زدنم _تجارتی بیانش کنم_ خریدار فراوان دارد
،من لبخند زن ماهری هستم، لبخند زنی کار آموخته
در حرفهُ خود بی رقیبم
هیچکس مانند من مسلط به سایه های هنرم نمیباشد
،مدتی طولانی خودم را _ بخاطر فرار از توضیحات زحمتزا _ هنرپیشه معرفی میکردم
،اما توانایی تقلید و قدرت بیانم بقدری کم است
:که به نظرم آمد این نام حقیقت مطلب را بیان نمیکند
.من عاشق حقیقتم، و حقیقت اینستکه: من لبخند زنم
،من نه دلقکم و نه کمدین
،کار من سرگرم کردن مردم نیست، بلکه شادی را به نمایش میگذارم
،من مانند یک امپراطور رومی میخندم و یا مانند یک دیپلمهُ احساسی
،همانقدر خنده های قرن هفدهم را روانم که خنده های قرن نوزده را
،و اگر لازم گردد، تمامی قرون را میخندم
،تمامی قشرهای جامعه را، از کودک تا پیر را
،من آنرا به نحوی ساده آموختم
.به همان ساده گی که آدم یاد میگیرد چطور به کفش تخت باید بزند
،خندهُ آمریکایی در خون من جاریست، در دلم جای دارد
خندهُ آفریقا، خندهُ سفید، سرخ، خندهُ زرد _و در ازای دستمزدی بالا
.آنگونه به طنینش میآورم که کارگردان دستورش را بدهد
،من چاره ناپذیر شده ام، خندهُ من بر روی صفحات گرامافون ضبط است
،بر روی نوارهای ضبط صوت میخندم
.و کارگردانان نمایشنامه در کمال احتیاط با من برخورد میکنند، هوایِم دارند
،خنده هایم مالیخولیا وارست، ملایم و معتدل
هیستریک _مانند یک رانندهُ تراموا میخندم
،و یا مانند یک کار آموز رشتهُ مواد غذایی
،لبخند صبحگاهی، لبخند در غروب، لبخندهای شبانه
،لبخند در هنگام غروب آفتاب، هنگام طلوع خورشید
:به اختصار بگویم: هر کجا که میخواهد باشد و به هر شکلی که لبخند زده باید بشود
.من قادر به انجام آن هستم
،خطا نرفته ام اگر بگویم، که چنین شغلی طاقت فرساست
،بویژه که من _این تخصص منست_ همچنین در خندهُ از نوع واگیر دارش نیز مهارت دارم
اینگونه است که چاره ناپذیر گشته ام
،و حضورم لازم است و حتمی، حتی برای کمدین های درجهُ سه و چهار
،کمدین هایی که به خاطر پوئنهایشان در لرزند
و من اکثر شبها در واریته های مختلف به عنوان کف زنی حرفه ای
در بین تماچیان در گوشه ای مینشینم
تا در لحظاتیکه برنامه از پیشروی لازم بهره نداشت
.واگیرگونه شروع به خندیدن بکنم
:کاریست ظریف و باید با دقّت انجام گیرد
،خنده های وحشیانه و با احساسم نه ثانیه ای زودتر و نه ثانیه ای دیرتر
،آنها باید در صحیح و دقیقترین لحظه آغاز شوند _آنگاه طبق برنامه منفجر میگردم
.مستمعین همگی خنده های نعره وارم را همراهی میکنند، و پوئنهایم نجات میابند
،من اما خسته و کوفته به رختکن میخزم، پالتویم را بدوش میگیرم
.خوشبخت از اینکه سرانجام زمان خاتمهُ کار فرارسبد
،((در خانه معمولاً تلگرافهایی برایم رسیده ((خیلی سریع به لبخندتان محتاجیم. زمان ضبط سه شنبه

و من خود را در یک قطار بیش از حد معمول گرم آلمانی مینشانم
.و افسوس میخورم برسرنوشت و تقدیرم
درک اینکه من بعد از پایان کارم یا در ایام مرخصی کمتر میل و رغبت به خندیدن احساس میکنم
،برای هیچکس سخت نخواهد بود: شیردوش هنگامی خوشحال است ، که او گاو را
،بنّا خشنود است در آن لحظه، که او ساروج را از یاد بتواند ببرد
،و درودگران اکثراً در خانه خود درهایی دارند که خرابند، باز و بسته نمیگردند
.و یا کشو هایی که با زحمت زیاد به حرکت میآیند
قنادها خیار شور دوست میدارند، قصابها شیرینی بادامی، و نانوا سوسیس را بر نان مقدم میدارد
:گاوبازان عاشق مراوده با کبوترانند، بوکسورها رنگشان میپرد، وقتی فرزندانشان خوندماغ میگردند
.من تمام اینها را میفهمم، زیرا که من پس از پایان کار هرگز نمیخندم
،من یک انسان کاملاً جدی ای هستم
.و مردم مرا _شاید به درستی_ به عنوان یک انسان بدبین در نظر میدارند

،((!در سالهای اولیه ازدواجمان به کرات همسرم به من میگفت: ((خوب کمی لبخند بزن
.اما با گذشت زمان دیگر برایش آشکار گشته، که من این خواهش را نمیتوانم برآورده کنم
،من خوشبخت و راضیم، وقتیکه عضلات خستهُ صورتم
به هنگامیکه روح فرسوده ام را با وقار و جدیتی عمیق تنش زدایی کرده
،و اجازه تمدید اعصاب به آن بدهم. بله، حتی خنده دیگران هم متشنج و عصبیم میسازد
.زیرا که آن در من یاد آوری شغلم را بیدار میسازد
چند صباحی را اینگونه در آرامش گذراندیم
:از آنجائیکه همسرم هم خندیدن را از یاد برده بود، یک زناشویی مسالمت آمیز و آرام داشتیم
.گهگاهی به هنگام زدن لبخندی کوچک غافلگیرش میکنم، سپس میزنم منهم لبخندی
،چون من از سر و صدای واریته ها بیزارم، بنابراین با یکدیگر آهسته صحبت میکنیم
.متنفرم از قیل و قال، از هیاهویی که بتواند در استودیوی ضبط صدا حکومت بکند
،آنانیکه مرا نمیشناسند، مرا مردی ساکت و کم حرف در نظر میدارند. شاید که اینگونه باشم
.زیرا که من دهانم را اکثراً برای خندیدن باز باید بکنم
،با منظری بی حرکت زندگی شخصیم را میپیمایم
،گاهکی به خود اجازه زدن لبخندی ملایم میدهم، لحظات فراوانی به این می اندیشم
.که آیا هرگز به درستی من لبخند زده ام؟ من معتقدم که: نه
.خواهران و برادرانم میتوانند شهادت و گزارش بدهند، که من همیشه یک جوان جدّی بوده ام
.اینگونه ماهرانه که من در انواع گونه گون میخندم، نوع لبخند خویشرا امّا هنوز نشناخته ام

پلنگ

2006-10-23T18:20:00.000-07:00

داستان کوتاه پلنگ از آقای علی دشتی است که در سال 1331 همراه
.با دو داستان دیگر جادو و شبحی از پاریس منتشر شد

رسم عاشق کشی و شیوه شهر آشوبی
جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود
حافظ

.اگر این واقعه ای که ذیلاً نقل میکنم روی نمیداد ابداً بیاد نامه ایرج نمیافتادم
با وجود اینکه نامه های او بیمزه
و خالی از غرابت (اوریژینالیته) نیست [زیرا عادت کرده است
ماجراهائی که در نقاط مختلفه دنیا برایش روی میدهد بمن بنویسد] مثل
.سایر اوراق غیر ضروری نگاه نمیدارم
روزنامه های صبح قاهره خبر هیجان آمیزی منتشر کرده و مثل جراید امروزه دنیا
.تفسیر طولانی ولی گنگ و بی ثمر بر آن نگاشته بودند
اصل خبر این بود که زنی، زن جوان و زیبائی، یک نقاش سوئدی را
در سالون «ایزیس» هتل معروف و زیبای «شپرز» که در آن تابلوهای خود را
.بمعرض نمایش گذاشته بود کشته است
نقاش را میشناختم. جوان بلند چهارشانه زیبائی بود که
به سبک «امپرسیونیست» ها کار میکرد، دارای موهبت و استعداد
،و متجاوز از سه ماه بود که به مصر آمده و به نقاط مختلفه آن
مخصوصاً مصر علیا سفر کرده و تابلوهای تازه و حساسی از طبیعت
و اجتماع این کشور کشیده بود. او شیفته آسمان و آفتاب مصر بود
.و رنگ های تند و زنده این کشور آفریقائی را به شکل جانداری نشان میداد
،پرده های عدیده از معابد،خرابه ها، منظره های مختلفه نیل
دهات و مزارع مصر و تیپهای مختلف ساکنین این سرزمین ترسیم کرده بود
.که اهل ذوق و مخصوصاً اروپائیان آنها را پسندیده و میستودند
هنوز یکی از تابلوهایش که نیل را در حوالی «اسوان» نشان میداد
:و مرا شیفته کرده بود در مقابل نظرم مصوّر است
نیل صاف و زلال مانند آینه آسمانها با جلال و عظمت
از میان سواحل تیره و زرد رنگ جاریست، صخره های سیاه
مانند غولان افسانه یا خزنده های ماقبل التاریخ از میان سطح زلال و روشن آن
.سر بیرون کرده و اندام وحشتناک خود را بر آفتاب سوزان مصر عرضه کرده اند
تابلو به درجه ای زنده و جاندار بود که انسان یکمرتبه خود را در اسوان
و در زیر آفتای حیات بخش زمستان آنجا و مقابل طراوت
و سبزی نباتات استوائی «جزیرةالملک» میدید، با این تفاوت که
.نواحی وسیعه ایرا در یک مربع شصت در نَوَد جای داده بود
خواندن این خبر حالت خاصی را که شاید برای همه اتفاق افتاده باشد
در من ایجاد کرد و آن اینست که به نظرم رسید: یک مرتبه دیگر
نقاشی سوئدی بدست یک زن زیبا کشته شده است. این حالت برای من
مکرر روی داده است که حادثه ای با تمام خصوصیات آن
،که تازه و برای اولین بار اتفاق افتاده است
در ذهنم خاطره مبهم و مشکوکی بیدار میکند، مثل اینکه یکبار دیگر انسان
...شاهد و ناظر عین آن قضیه بوده است، اما کی و چگونه؟
.در تاریکی مجهولات بزودی ناپدید میشود
این حالت بقدر یک لمحه بیشتر درنگ نمیکند _مثل صدای موزیک یا نطقی که
از رادیو، هنگامیکه کلید را می پیچانید و عقربک از روی استاسیونهای مختلف
بسرعت رد میشود بگوش میرسد_ روی نشان داده و ناپدید میشود؛
.آدم فرصت اینکه در مخازن تاریک و نیمه تاریک خاطرات خود جستجو کند نمی یابد
همین حالت را عده ای دلیل بر تناسخ و اینکه پیش از این دفعه دفعات دیگر نیز
.به عرصه زندگانی آمده و رفته اند و این خاطرات نشئه های سابق است قرار داده اند
اما این دفعه، این احساس _احساس باینکه این قضیه یک مرتبه دیگر
روی داده است_ زود از ذهنم محو نشد و به شکل سمجی در مقابلم مصور بود
و بیشتر چیزیکه به آن کمک میکرد اولاً خود نقاش و نمایشگاه تابلوهایش بود
که رستگار و مورد توجه شده بود؛ دوم اینکه در طبقه متعین و تربیت شده قاهره
این قضیه خیلی صدا کرد: فرنگی مآبهای قاهره علاوه براینکه حقیقتاً
،با حرکت تمدن اروپا تماس نزدیک دارند و از تمام جریانهائی که در عالم تئاتر
،موسیقی، ادبیات، مدلباس، سیاست، معماری و نقاشی و غیره روی میدهد مطلعند
قدری هم ((اسنوب)) هستند: فلان پاشای متمول یک زن بدترکیب فرنگی میگیرد
برای اینکه جدّش کنت یا مارکی بوده است، دیگری بیست روز خود را زجر داده
در پلومبیه آب معدن میخورد برای اینکه هر سال فلان شاهزاده مصری
برای روده های قند و چربی خورده خود بآنجا میرود. این متابعت از پاریس به حدی
در قاهره و اسکندریه شایع است که گاهی انسان خیال میکند
مجتمع تربیت شده مصر شعبه ای از محله سن ژرمن اواخر قرن نوزدهم بوده
.و هر واقعه ای بزودی فراموش نشده و دائماً تعلیق و حواشی برای آن خلق میکنند
از بسکه آن دو سه روز در اطراف این حادثه صحبت شد
و تفسیر و تعلیل های گوناگون در مجامع شنیده و عکس قاتل و مقتول را
،در جراید دیدم بالاخره نامه ایرج را که دو سه ماه قبل نوشته بود به خاطرم آورد
مخصوصاً عکس های متعددی که از قاتل زیبا برداشته بودند
ذهن مرا متوجه نامه ایرج کرد. یکی از این عکس ها زن جوان را
مانند پلنگی خشمگین نشان میداد ولی پلنگی ظریف و زیبا که انسان بی اختیار
شیفته و مجذوب آن شده و آرزو میکند آنرا زینت سالون خود قرار دهد _مخصوصاً
.این شباهت بود که مرا به یاد نامه ایرج انداخت
اینک نامه او که به زحمت از میان اوراق باطله ای که احتیاطاً همه را
.در صندوقی ریخته و هر چندماه یکمرتبه دور میریزند پیدا کردم
نیویورک 26 اکتبر
......................
یکی از روزهای درخشان و معتدل ژوئیه که شانزه لیزه پر از بیکاران و متفنین بود
از «آرکاد لیدو» بیرون می آمدم، به یک جفت زن و مرد بلوند زیبا مواجه شدم
که در میان گردش کنندگان شانزه لیزه که وارد بازارچه لیدو میشدند یا خارج
.بطور محسوسی ممتاز و مشخص بودند
،مرد... جوانی بود بلند، تقریباً یکمتر و هفتاد و شش، خوش هیکل
شانه و سینه سطبر، موها طلائی مایل به خاکستری
.که بعدها دانستم نقاش سوئدیست
زن... نمیتوانم بگویم قشنگ بود ولی از آنهائی بود که آدم خوشش میآمد
و میخواهد به هر قیمتی هست او را بدست آورد. صفات مشخصه ای
که او را از میان جمع ممتاز میکرد در درجه اول رنگ او بود: سفید
،ولی سفید خاصی، صاف یکنواخت، مثل صبح خنک بهار روشن و با طراوت
سفید یکدست و بدون شائبه سرخی، از آن رنگهائی که
،دستمالی و کنفت و تمام نشده و آدم از آن خسته و سیر نمیشود
شبیه ماهتابهای خوشرنگ کوهستان در شبهای چهارده؛
اگر بخواهم بطور محسوس و حقیقیتری رنگ او را برای شما توضیح دهم
باید گلهای سفیدی را که در لغت فرانسه آنرا (Arunn) میگویند
و متأسفانه در فارسی، مثل بسیاری از گلها اسم زیبائی ندارد
،و در زبان جاری و عامیانه آنرا گل شیپوری مینامند در نظر بیاورید
پوست و رنگ او خیلی نزدیک به رنگ این گل
و قدری شفافتر و درخشنده تر... در اندام موزون و برازنده اش
انحراف محسوسی بود: یا کمر بیش از حد متعارف باریک و فرو رفته بود
.یا زیر کمر بیش از تناسب کشیدگی قامت برجسته بود
خود این انحراف جاذبه زنانگی او را می افزود. ولی چیزیکه بیشتر از همه
به او تشخص و تعین میداد چشمان او بود. چشمهائیکه
بر صورت هر زنی باشد او را خطرناک، حادثه انگیز، زن نحس
.یا به قول فرانسویها ( Femme Fatale) میسازد
این چشمها نه درشت بود و نه بشکل خاص و محسوس زیبا
برخلاف چشمهای دختران سواحل سن که پر از عطوفت و نرمی
،و مخصوصاً مهر و نوید است، چشمهای این زن درخشنده و فتان
.مثل اینکه دارای یکنوع قساوت (قساوت زنانه) بود
،اگر ((آتلانتید)) ((پیر بنوا)) را خوانده ای و ملکه آتلانتید در خاطرت هست
،معنی قساوت زنانه را خوب میفهمی و اگر نخواند ه ای
لابد از معامله ای که عنکبوت های ماده با همسر خود میکنند اطلاع داری
که بعد از عمل جنسی، خانم شوهر خود را میل فرموده
و از روی زمین معدوم میکند و این حقیقت انوثت و درجه کامل
زن بودن را مجسم میکند... در چشمهای این دختر پاریسی _که بعدها
فهمیدم از نژاد فرانسوی نیست و هفت بلکه هشت دهم وجود او را
،خون اسلاو تشکیل میدهد ولی البته یک کلمه از لغات اسلاو بلد نیست
برای اینکه بچه پاریس است_ افسانه ملکه آتلانتید
یا رفتار عنکبوت خانم خوانده میشد. این نادیا بود که رعشه و سستی
.در زانوهایم تولید کرد و قلبم را بطپش انداخت
.این قیافه در نظر من مجهول نبود
،قطع نظر از اینکه در آفاق آرزو و افکار و تخیلات خود با وی آشنا بودم
سال قبل در کازینوی مونت کارل که میتوان بسهولت بر سر میز بازی
با مردان غریبه آشنا شد با وی آشنا شده و حتی یکمرتبه با او
.شام خورده و خیلی هم حرف زده بودم اما بی ثمر
او نمیخواست بآرزوهای من جواب دهد. ما موجودهای عادی و مردنی
چه میدانیم در زوایای روح این معماهای قشنگ که زن نام دارند
،و ما مردهای پر مدعای ساده خیال میکنیم که آنها ((متعلقه)) ما هستند
در صورتیکه حقیقتاً آنها مالک و مدیر ما هستند، چه میگذرد؟
رفتن به شانزه لیزه دیگر بیهوده بود، البته در شانزه لیزه آفتاب
و حرکت و حیات است، صدها زن زیبا و دوستان در آمد و شدند
ولی اینجا، در ((لیدو)) نادیا بازو به بازوی مرد زیبائی چون آپولون داده
و با تفنن ویترین مغازه ها را تماشا میکند. در چشمهای مسلط و نافذ
،و متکبر او پرتو آشنائی گذشت
_مرا شناخت، سایهُ یک تبسم _تبسم تعجب با رضایت یا آشنائی
از روی ماهتاب صورتش عبور کرد. آنها با تفنن قدم زده
.و پشت ویترین ها را تماشا میکردند و من هم از دور و نزدیک دنبال آنها بودم
آیا در چشمهای من آیات حسرت و الم را خواند، آیا نگاههای من
اینقدر تمنا و التماس بسوی او فرستاد و خواست از شر سماجت من
و تعقیب مصرانه ام خلاص شود، یا نه، فقط فکر سادیسم او را برانگیخت
،که به دوست زیبای خود خیانت کند و ازین غدر لذت ناسالمی ببرد
.نمیدانم چه موجبی نادیای سرکش و بی اعتنا و طاغی را بطرف من فرستاد
در هر صورت، از اینکه جوان سوئدی وارد کیوسک کوچک هنرمندی شد که
در ظرف یکدقیقه نیمرخ هرکسی را با قیچی از کاغذ سیاه چیده
و بر روی صفحهُ سفیدی چسبانده و بقیمت بیست فرانک
،به او میداد استفاده کرده و آهسته برگشته بطرف من آمد، سلام کردم
،دست داد، با عجله و تعجب از من پرسید پاریس هستم
به وی گفتم که ((تازه آمدم و میل دارم او را ببینم
و ایام اقامتم در پاریس زیاد نخواهد بود)) اینرا گفته و کاغذی که
پیش بینی کرده و از همان دقیقهُ اولی که او را دیدم آدرس خود و نمرهُ تلفنم را
.روی آن نوشته بودم که در اولین فرصت به وی بدهم، به او دادم
او رفت و من برگشتم ولی یک رضایت خنک و راحت بخشی
،تمام وجود مرا گرفته بود. آن روز روز خود را تلف نکرده بودم، نه
برعکس مثل فاتحی که از گرفتن باروئی و درهم شکستن مقاومتی
.خشنود برمیگردد من هم از خود راضی بودم
چه فرق میکند این فتح و آن فتح؟
هردو یکی از آرزوهای سرکش انسان را قانع کرده است، با این تفاوت که
.فتح فاتحین هزارها رنج و مصیبت در بر دارد ولی در این یکی مصیبتی نیست
.اما فرزند آدم عادت کرده است که خونریزی و مصیبت انگیزی را ستایش کند
این بود وصفی از نادیا که در نامهُ پیش نوشتم ((فَم فاتال))ی پیدا کرده ام
که برای رهائی از او باید پاریس را ترک کنم و تو
حتماً میخواستی تفصیل آنرا بدانی و اولتیماتوم داده بودی که اگر ننویسم
.دیگر به من چیزی نخواهی نوشت
حال قطعاً میخواهی بدانی که او آمد یا نه؟ آری آمد ولی بعد از اینکه
من تقریباً مأیوس شده بودم، زیرا قریب یکماه از این ملاقات گذشته بود
،و معلوم شد چون در آپارتمان خود تلفن نداشته
یا نمیتوانسته است از آنجا تلفن کند، دختر دیگری را مأمور اینکار کرده بود
که او هم نتوانسته بود مرا پیدا کند، تا بالاخره در این هفته
هنگامی تلفن کرده است که من در هتل بوده و توانسته ام قرار ملاقات را
،بوسیلهُ همین دختر که همراه خود آورده و او هم زیبا و باب سلیقهُ تو بود
.برای اینکه خیلی سبزه و سبزه تندی هم بود، بگذاریم
.نادیا برای من خطرناک بود زیرا جذبه مقاومت ناپذیری داشت
از فرق سر تا نوک پا نقطه ای نبود که آرزو و هوس را در درون من برنیانگیزد
و موضعی یافت نمیشد که تشنگی را فرو نشاند؛ حتی این دهان گرم
،و این لبانی که از حیات و جوانی میدرخشید
.با صدای بم و خسته خود آدم را تشنه تر و حریصتر میکرد
،اینها اگر آدم را دوست ندارند بلا و اگر دوست بدارند خطرناکترند
.در صورت اول خطر مال و در صورت دوم خطر جان در کار است
.اینرا از روی حدس و فرض نمیگویم، نه، چیزهائی رویداد که مرا نگران کرد
،روزی که نادیا با دختر سیه چرده بدیدن من آمد وضع مخصوصی داشت
،یک وضع متعالی و دوردست،مثل بچه هائی که در غیر موقع از خواب برخواسته
،و نحس و بهانه گیر میشوند
:بدخو، مغرور و حتی میتوانم گفت نامطبوع و مصداق بیت زیبای
((بد خوی تری مگر خبرداری))
((کامروز طراوت دگر داری))
گشته، و راستی هم از اغواء و جاذبه جنسی سوزنده
،و مقاومت ناپذیر شده بود. لازم بگفتن نیست که شعر را نه برای او خواندم
برای اینکه فارسی بلد نبود و نه ترجمه کردم زیرا به این شکلی که
.خاطر به جای دیگر مشغول داشت حرف حسابی سرش نمیشد
.به همین جهت هم من بیشتر با دوست او گرم گرفته و از هر دری سخن گفتم
کم کم حرفهای ما دونفر که با سبکروحی و بیخیالی و بی اعتناعی
به سکوت و به جمود نادیا توأم بود و از ظرافت و شوخی
و خوش مشربی خالی نبود از یکطرف، بوی مطبوع خوراکهای گوناگونی که
پیشخدمتهای رستوران برای مشتریان میبردند
،و چشیدن بردوی 37 ((شاتو موتون روت شیلد)) از طرف دیگر
.نادیا را از آن آفاق بعیده که کینه و عشق او را برده بود پائین و به نزدیک ما آورد
،معلوم شد جوان سوئدی با یک کاغذ خشک و خالی وداع، وداع بدون بازگشت
و بدون اینکه روزنهُ امیدی برای دیدار مجدد باز گذارد دختر زیبای پاریسی را
.ترک کرده و بسوی اقطار مجهوله ای رهسپار شده است
.نادیا خیال میکرد یا آمریکا رفته است یا به مشرق زمین
دیگر تمام معماها حل شده بود. اگر نقاش سوئدی نمیرفت
مرا بر این جوی شیر دسترسی نبود. آنوقت فهمیدم چرا بالاخره
تلفن آنها کار کرده و مرا پیدا کرده اند. چرا سال قبل
.تمام تلاش و کوشش من بی اثر مانده بود
،الان این ((پلنگ اسلاو)) میخواهد انتقام بگیرد، میخواهد پول جمع کرده
.دنبال یار نامهربان برود و سزای این استغناء را به کف دستش بگذارد
،وقتی به دسر رسیده بودیم نادیا دیگر سر دماغ آمده بود
با ما حرف میزد و شوخی میکرد. یکمرتبه بدون مقدمه گفت
.((مرا برای یکهفته در اِکس لبن و اِنِسی مهمان کن))
.تو همیشه میگفتی یک رگ خودپسندی احمقانه ای در من هست
به همین دلیل خیال کردم نادیا میخواهد با من
.و بوسیله یک مسافرت تفننی با من، نقاش سوئدی را فراموش کند
باین جهت، یا برای اینکه استغنا و بی اعتنائی پارسال او
،مرا مشتاق و دلنگران و فاقد هرگونه مقاومتی در برابر او ساخته بود
بدون تأمل قبول کرده، بوی گفتم
.((اتومبیلم در اختیار اوست. هر وقت اراده کند برای مسافرت حاضرم))
از این جواب که گویا قدری از امید و انتظار او دور بود
بدرجه ای خوشحال شد که بچگانه در مقابل تمام مردم
دست بگردن من انداخته و لب بر لبم نهاد. یک زن به این فتانی و طراوت
حتی در پاریس هم اگر مردی را ببوسد چشمها را بطرف او متوجه
،و طبعاً آدم را از خجالت داغ میکند. مرا هم چیزی سوخت اما نه شرم
،آتشی بلب های من رسید که تنها لبها را نسوخت
.گوئی یک جریان الکتریسته در تمام رگهای من آتش سیالی برافروخت
در مستی این حالت و این شور نمیتوانستم بفهمم که
این نه برای من است و نه برای تسلیت خود. بعد که به اکس لبن و انسی
رفتیم و نادیا تمام هتلها را تفتیش و سواحل دریاچه بورژه و دریاچهُ انسی را
.جستجو کرد، فهمیدم که در پی گمشدهُ خود میگردد
شخص وقتی چیزی را میخواهد و بشکل تب آلودی میخواهد
خیال میکند بعیدالمنال است و حتی هنگامی هم که بدون اشکال و عائقی
.مرحله تحقق رسید باز مثل دست یافتن به محال جلوه میکند
علت این جوشش و شور احساسات نادیا نسبت بمن فقط برای این بود که
یک میل پنهان او را انجام داده بودم. او احتمال میداد نقاش سوئدی
به این سمت ها رفته باشد، زیرا توصیف مناظر دریاچه بورژه و انسی را
خیلی شنیده و دلش میخواست بآن نواحی برود. پیشنهاد نادیا
برای این بود که امید داشت او را پیدا کند و چقدر باید از طالع خود
ممنون باشم که او را نیافت. زبرا وقتی به پاریس برمیگشتیم فهمیدم
.در بردن این زن به اکس لبن چه خطائی مرتکب شده ام
این پلنگ خشمگین در پشت پیشانی چون بامداد خود
خیالات شوم و تیره پنهان ساخته بود و هنگام مراجعت
وقتی هفت تیر کوچکی از کیف خود در آورده بمن داد
،قضیه بر من واضح گشت. نخست تعجب کردم
زیرا شبیه هفت تیری بود که چند سال قبل از بروکسل
ا تشریفات رسمی خریده و جواز آنرا نیز به اسم خود گرفته
.و در گنجهُ لباسم گذاشته بودم. ولی نادیا بطور خیلی طبیعی
و بدون اطلاع من مثل اینکه پاکت سیگار ((کَامل)) را از روی میز بردارند
آنرا برداشته و در کیف خود گذاشته بود. تصور اینکه این دختر پلنگ طبیعت
با جوان سوئدی در اکس لبن یا جای دیگر مواجه میشد
،و با هفت تیر من آن بدبخت را میکشت و پس از آن
.رسوائی و شرح ماجرا در تمام جراید منتشر میشد رعشه بر اندامم انداخت
رفقا همه مرا ترسو میدانند ولی حقیقت قضیه اینست که
از سر و کار پیدا کردن با پلیس و عدلیه بدم میآید
.و از هر چه زندگانی بی سر و صدا و آرام مرا مختل کند گریزانم
،این تهور و حادثه جوئی دختر اسلاو مرا بوحشت انداخت و راستش بگویم
با آنکه او را در نظر من زیباتر، فاخرتر
و بقول غزالی مشهدی (1) آرزو انگیزتر ساخته بود، خیال کردم
.به جنجال و هیاهو و زحمتش نمیارزد. من ترجیح میدادم از این آتش دور شوم
.بهمین دلیل بعد از مراجعت به پاریس از نظر ناپدید و پس از آن مسافر آمریکا شدم
اما میان خودمان بماند وقتی که از خاک فرانسه خارج یعنی از شر دور شدم
و کشتی کوین ماری امواج اقیانوس را میشکافت آرزوی او مرا رنج میداد
زیرا نادیا دختر معمولی نبود. علاوه بر سجایا و صفات خاص خود
.از حیث اندام و زیبائی نیز برازنده و کم نظیر بود
،دو سه مرتبه که در پلاژ اکس لبن یا دریاچه اِنِسی آبتنی کرد
ارزش او چندین برابر در نظرم بالاتر رفت: در میان هزاران زن زیبا
نادیا نمایان و نشاندار بود زیرا میدانی زن در کنار دریا و با لباس شنا
،یک قسمت از زیبائی و اعتبار خود را از دست میدهد: لباس
،علاوه بر اینکه بسیاری از نواقص و معایب بدن را میپوشاند
برش های خوب و استادانه اندام زنها را موزون تر ساخته
و بقوهُ مخیله مجال میدهد که بدون سد و عائق
او را منزه از هرگونه نقص و خللی تصور کند؛ از اینرو کم زنی است که
،در کنار دریا و با لباس شنا از جاذبه و زیبائی او کاسته نشود
،آب و رنگ زنی ثابت است که در مقابل نور آفتاب جلوه کند
.نه در سالونی که آباژورها فضا را نیم تاریک ساخته است
نادیای نیمه عریان مثل این بود که
دست قادر ((رودن)) چیزی از مرمر _ مرمری به رنگ مهتاب های
شهرستانک و توچال _ تراشیده و مطابق تفنن قوه خیال و تصور هنرمندانهُ خود
موجودی کامل آفریده است، نه اینکه طبیعت کور و مقهور عوامل گوناگو
..... موجودی مقرون به نقص و خلل ساخته باشد
،من هنوز گرمی بوسهُ او را بر روی لبهای خود احساس میکنم
.....مگر زن به این جذبه همیشه و همه جا میسر است؟
***
این نامهُ ایرج بود. کاری که من کردم عکس قاتل و مقتول را
.از روزنامه ها بریده برایش به آمریکا فرستادم و هنوز جواب او نرسیده است
______________________________
(1) روی بتان گرچه سراسر خوش است
کشته آنیم که عاشق کش است
هر بت رعنا که جفا کیش تر
میل دل ما سوی او بیشتر

جهان رویای من

2006-10-15T02:54:00.000-07:00

.فراموشی دردیست که گاهی بی درمان میگردد
:فراموشی هنگامهُ مرگ به من خواهد گفت
،هشیاری و بیداری چنان از تو ربودم"
."تا بعد از مرگ با زایشی دگر هم ندانی کیستی، ندانی چیستی
.یک جهان بیرون ز منست و جهانی نیز در درون خویش میدارم
،جهان بیرونم صحنهُ جنگ است و خونریزی
.و جهان درونم هر لحظه دچار اضطراب و پیچ و تاب
چشم و گوشم پُر است از دیدنیها و از شنیده های جهان بیرونم
:و هر لحظه مرا وامیدارند تا به خود گویم
."کاشکی کر بودم، کاشکی کور بودم"
،درونم ناآرام است و میجوشد قُل و قُل چیزی مدام در آن
.!و نمیدانم که چیست آن و آن چراست
."به خود میگویم:"به لعنت خدا هم نمی ارزد این دو جهان
،با فوتی شعلهُ گاز را خاموش میکنم و میخوابم دراز به دراز
.بر روی زمینی سرد و میبندم چشمان خستهُ خود را
،جهان رویایم از بوی گاز سرفه اش میگیرد
.برای آنکه از خواب بیدار نشوم پاورچین و آرام از من دور میگردد
.من میمانم و دو جهان
.بوی گاز پنجه ای میگردد و مجرای نفس را به چنگ میگیرد
از زمان کودکی، انسان برای خود
.در رویای خویش جهانی میسازد که بر طبق امیال او میگردد
،عشوه های جهان درونم که حال دیگر با جهان بیرونم بی اختلاف گشته اند
نمیگذارند که فراموشی پی کار دیگر برود
.و دست در دست بیخبری جهان رویایم را منهدم میسازند
،جهان بیرونم با انفجار بمبی در ایرلند چشم از خواب میگشاید
،و ظهر با به آوا آمدن دوازده ضربهُ ناقوس کلیسائی
.تو میدانی دوازده جان بدست جور از جام لبریز گشتند
.و شب هم که تاریک است و بی فرجام
،با کمی وسواس درکنکاش درمیابم که دنیای درونم
،چه راحت و ساده متأثر گشته و میگردد از این جهانی که میبینَمش
.این جهانی که موچین بدستان کورش کردند
!دنیای درونم دست خود در دست این کور بیرونی داده تا به مقصد برساندم
گاهی هم فراموشی سعادیست برای تو
.تا با آن نام مرا از یاد ببری

All you need is Love

2006-10-09T15:03:00.000-07:00

.فاصلهُ قلب تا مغز این فرماندهُ کلّ بدن، چندان طولانی نیست
.حال و احوال روح متأثر از افکار در مغز آدمیست
.هرچه قلب نرمتر باشد به همان نسبت افکار انسان بار مخربش کمتر است
افکار که درذهن انبار میشوند هرچه لطیفتر باشند
.به همان نسبت نیز قلب نرمتر میگردد
از قلب تا مغز اگر گردن دراز نباشد
.مسیری به درازایِ بین بیست تا بیست و پنج سانتیمتر قرار دارد
گاهی سالها طول میکشد برای طی کردن این چند سانت
.تا از مغز به قلبت برسی و یا وارونهُ آن
ناهنجاریهای جهان ما از آنجا آغاز میگردند
،که انسان این جهانِ زیبای در حالِ ویرانی
در فکر کردن، تصمیم گرفتن و عمل کردن
تنها از دستگاه مغز خود استفاده میبرد
،و در این امر مهم قلب خود را سهیم نمیدارد
و یا اینکه احساس به تنهائی مرکز ارادهُ او میگردد
.و او مغز خود فلج میانگارد
تعادل؛ حکم ساچمه را دارد مابین اندیشه و احساس
.برای دقیق چرخیدن و صحیح عمل کردن این دو
اندیشه بدون احساس آدمی ماشینی را مانَد
.و احساس بدون اندیشه کفتری بی بال را شبیه
روح هر لحظه در جشن و سرور است در آن بدنی که
اندیشه و احساسش با هم به برادری نشسته
،و قصّهُ هابیل و قابیل را پس از مطالعه به کتابخانهُ تاریخ پس داده
.بیکدگر دست داده و از کشتار دیگری دست شسته اند
،میگویند خداوند نادیدنیست
.امّا چشمانت به من چیز دگر میگویند
،چون خداوند معشوق عاشقان است و عاشق عاشقان
پس در قلب عاشق شعلهُ عشق را فروزان میدارد تا چهرهُ مهر پدیدار گردد
.و این شعله بعد از نیست شدن فیزیکی عاشق هم خاموشی نگیرد
.عاشق در هر چیز خدا را میبیند و هماره خدا را خیره به خود
.عاشق بیخبر از احوال خویش است و معشوق نگاهدارندهُ او
،میگویند خداوند نادیدنیست
.لبانت امّا به من چیز دگر میگویند
قلب عاشق بقدری بزرگ و پر شکوه است
،که بزرگی آسمان در مقابلش هیج است
.به همین دلیل خداوند در آسمان دل عاشق کاشانه دارد

آدم، حوا و شیطان

2006-10-05T08:15:00.000-07:00

دو روز پس از آن که خدا آدم را خلق کرد
.بفکرش رسید که حوا را هم بیافریند
همه چیز به خوبی و خوشی میگذشت تا اینکه در عصری گرم
هنگامیکه حوا به آب زده بود تا تنش را خنک کند
.شیطان گذرش از آن حوالی میافتد
شیطان چشمش برای اوّلین بار با سینه های حوا
.که لختِ مادر زاد مشغول آبتنی بود آشنا میشود
بدن را اگر در گرما به آب خنک بسپاری

پوست زنده و با طراوت میگردد
مانند گل و گیاه در عصر تابستان
.که با تری و خنکی آب زنده و خوشبو میگردند
سینه های حوا هم در آن هوای گرم
در آبی که خنکایش را از چشمه ای به نام زمزم میگرفت
و آبتنی در آن هر پیری را دهها سال جوانتر میکرد
از این موهبت بی بهره نمانده
.و آن سینه های خوش ترکیبش هزاران بار خوش تراشتر به دیده میآمدند
آدم هنوز تا آن عصر گرم
.آنچنان عاشق حوا نشده بود که ازو تقاضای ازدواج بکند
،شیطان خسته امّا مؤفق
.از مأموریتی که خدا به او محول کرده بود بازمیگشت
با دیدن چهرهُ زیبا و پوست خوشرنگ و سینه های خوشتراش حوا
یک دل نه بلکه صد دل عاشق او شده
و با آنکه از خستگی پاهایش قادر به نگهداریش نمیبودند
آمّا آنقدر به نگاه به آن موجود زیبا بر پای می ایستد
.تا حوا از آبتنی سیراب شده و تن به خشکی میدهد
چشم حوا به شیطان که افتاد
.از نگاه او خجالت به جانش افتاد و صورتش را سرخ کرد
دو برگ از درخت موزی که کنارش بود کنده
.و جلوی سینه هایش و زیر شکمش را با آن ها میپوشاند
شیطان فوری به نزد حوا دویده
:و پس از سلام به او خود را معرفی میکند و میگوید
،تو زیباترین موجودی هستی که تا حالا پدر خلق کرده"
."و من سخت عاشق زیبایی تو شده ام،آیا مایلی زن من بشوی؟
.حوا از رک گویی و تعریف زیبایی خود از دهانِ شیطان خوشش میآید
هیکل قوی و روی زیبای شیطان هم علاقهُ حوا را به خود جلب کرده بود
،و حوا نیز عاشق شیطان میشود
.امّا نه آنفدر زیاد که شیطان عاشق او گشته بود
آدم هم تا آنروز چند باری به او اظهار علاقه کرده
.ولی هرگز ازو به خاطر زیباییش تقاضای ازدواج نکرده بود
چون به جز آدم و شیطان
،کس دیگری را نمیشناخت که با او بتواند ازدواج کند
.بنابراین به شیطان جواب مثبت میدهد
شیطان خوشحال و خندان نزد پدر میدود
.و ماجرای عاشق شدن خود را به خدا و بهترین دوستش آدم مژده میدهد
خدا ازین خبر خوشحال میشود و برای اینکه میزان عشق حوا به شیطان را
.مورد محک قرار داده و بسنجد نقشه ای میکشد
.درختی خلق میکند و آن را سیب مینامد
البته سیب مخفف ( سرّ یک بیخبری) میباشد
ولی چون در بعضی از کتب قدیمی
،علامت تشدید در کلمه (سّر ) به کار برده نشده
.بنابراین بعضی از روی نادانی سیب را مخفف(سَر یک بیخبری) میدانند
:پس از خلق درخت خداوند به حوا میگوید
،نکند از میوهُ این درخت به کسی تعارف کنی"
که هرکه از میوهُ این درخت بخورد از خود بی خود گردیده
."و هر امری را فرمانبرداری خواهد کرد
:حوا هم فوری در جواب میگوید
."من و گوش نکردن به نصایح و اوامر شما؟ هرگز"
روز بعد خدا شیطان را با زدن چشمکی
.روانهُ به انجام رساندن مأموریتی میکند
عصر همان روز خداوند هوا را گرم میسازد
.تا آدم هوس آبتنی به سرش بیفتد
آدم بعد از آبتنی زیر درخت سیب مینشیند
تا هم تن خیسش را به هوایِ خنک شدهُ اوایل غروب بدهد
.و هم در نور ماه خیره شود تا شاید کمی شعر گفتنش بگیرد
حوا از گردش عصرانه اش به خانه برمیگشت
.که آدم را در حال استراحت زیر درخت سیب میبیند
قطرات آب زمزم نشسته بر اندام ورزیدهُ آدم در زیر نور ماه
چشمان حوا را خیره ساخته
و در دلش شعلهُ کام گرفتن از آدم شعله ور میگردد
و در دل آرزوی اینکه :"کاشکی آدم از میوهُ این درخت میخورد
.تا من به او میگفتم که چه باید بکند" تقویت میشود
ناگهان بادی میوزد و سیبی از ساقه ای جدا گشته
.و آرام روی دست آدم میافتد
آدم از همه جا بیخبر! به سیب گازی میزند
.و چشمان حوا در روشنایی مهتاب میدرخشد
.شیطان که از مأموریت برمیگردد نه از حوا اثری میبیند و نه از آدم
خدا ماجرا را برایش تعریف مبکند
و چون میبیند که شیطان از دوری آدم و حوا سخت غمگین گشته
به او قول میدهد حوایی برایش خلق کند که
،هیچ بنی بشری نه دیده و نه از آن شنیده باشد
.و یک آدم که قابلیت دوستی با شیطان را هم داشته باشد

افطار سه نفره

2006-09-30T10:27:00.000-07:00

.نذر که قبول افتد، یکی از درهای بهشت برویت گشوده میگردد

من میگویم: اگر غذایت را در عهد روزه داری به دیگران نبخشی
،و در زمان افطار و یا سحر خود آنرا بخوری
.پس از روزه خوارانی
:تو میگوئی

،اگر در زمان افطار و سحر آنقدر غذا بخوری که سیر بگردی
.پس از روزه خوارانی

:او میگوید

،اگر در زمان روزه داری که خدای خود در پیش میداری

.اَر دروغ روا بداری، پس از روزه خوارانی
:تو میگوئی

،اگر روزه داری و دیدی دستت به خطا رفت

آنرا از مچ قطع مکن
،بلکه هر دو دستت را در جیبهای شلوار یا کُتت داخل کن
و در آنجا به دنبال چیزی بگرد؛
،مثل راستی
مثل بوی خوش گل یاس

.که از دیوارهای خانه سرک کشیده به من مینگرند
،او میگوید: اگر پاهایت در زمان روزه داری کافر گشتند
و ترا از دنیای درونت به جهان بیرون خوانده

،و به بیراهِ هدایت کردند
.آنها را قطع مکن که این کار از جاهلان برآید
دل قوی دار

.و هر دوپایت در یک کفش کن و بر عهدت با خدایت پای فشار
،من میگویم: حال که نذرم مورد قبول حق افتاده
،پس افطار را با یک استکان آب گرم و نقل شروع کرده
و بعد آرام آرام با نان قندی و نان شیرمال و چای شیرین

.به جشن مینشینیم
.تو میگوئی: نان شیرمال، نان قندی و شیرینیِ تو، ای هستی
:او میگوید: دیشب مسیح باز به خوابم آمد، ازو پرسیدم

:روزه داری یعنی چه؟ که جوابم داد
روزه داری یعنی به خود رسیدن"

."حقیقت را درک کردن و خدا را دیدن
،استکانها را که از آب گرم پر میکنم
هر سه نفر نقلی را بین انگشتانمان به علامت سلامتی بالا برده

.و در دهان قرار میدهیم
جرعهُ اوّل نقل را در دهانم نرم و در خود حل میکند

.و زبانم شیرین میگردد
،تو میگوئی:چه شیرینی حقّی دارد این نقل

.خدا را شکر که نذرت مورد قبول دوست افتاد
او میگوید: نذرت به خاطر چه چیزی بود؟
:من کمی فکر میکنم، امّا چیزی به خاطر نمیآورم و میگویم
،نقل باید شیرین باشد که هست

،نان باید قندی باشد و شیرمال که هست
،و مهمتر آنست که نذر
.مورد قبول حق افتد تا زبان را شیرین سازد

برای تو

2006-09-26T02:07:00.000-07:00

.دعوا از اونجا شروع شد که تو مدعی گشتی
!که مرغان عشقم مرا به بوسیدن مدام تو معتاد کرده اند خانم عزیز
،و من به تو گوشزد کردم
!این مرغان عشق هستند که بوسیدن را از من آموخته اند و نه بر عکس

و یا اینکه برعکسش بود؟
و تو مدعی بودی که من میبایست به مرغان عشقم بوسیدن بیاموزم
!و من اقرار کرده بودم بدون وجود آنها بوسیدن تو برایم محال بود؟
،هرچه بود داستان بوسه بود
،و شگوهُ تو

.که چرا من اِنقدر زیاد دوستت میدارم و مرتب میبویمت و میبوسمت
انگشتانت که به پرواز میآیند به هنگامیکه سخن میگویی

.مرا به بوسیدن تو میخوانند
.چشمانت پر از غم هم که باشد باز مرا به بوسیدن خود دعوت میکنند
.چه کنم؟ زیباییت چاره ای دیگر برایم باقی نگذاشته است
!حال هِی تو بگو دعوا از آنجا شروع شد که ملا لحافش را گم کرد
،آه، خدایا

،مرا چه به بوسیدن او
.مرا چه به بوییدن تو

مهر آذر درآبانماه

2006-09-24T05:14:00.000-07:00

،آسوده خاطر بود

.نه پدرش پیر و از کار افتاده بود و نه مادری بیمار و علیل داشت
.تنها فرزند والدینش بود
.هرچه را که میلش میکشید برایش آماده میکردند
نه خواهر و برادر کوچکتری داشت

که محبّت بیشتر پدر و مادر به آنها
،حسّ حسادت را در قلب و اندبشهُ او بکارد
و نه دوستانش میتوانستند با اسباب بازیهایشان

.او را با حسادت آشنا سازند
پدرش از مقامات بلند پایهُ کشوری بود

.و مادرش در مهربانی و زیبایی بی همتا
.خود او پسری بلند بالا و درشت هیکل بود و زیبا روی
آگاهی و دانشش بیش از سنش بود

.و از همسالانش در این میدان گوی سبقت میبرد
.در آبانماه بیستمین سال زندگیش بود که مهر آذر به دلش افتاد
احساس تصاحب کردن در او تا حال چنان خود را ننموده بود
.که اینک او را به آن وسوسه میکرد
آذر را دوست میداشت

.و از نگاه دیگر مردان به آذر احساس تنفر به او دست میداد
.کم کم حسادت در درونش به جنبش افتاد

،حسادت که بیاید"
،آسوده گی خاطر پژمرده میگردد
،برگ و گلش به زردی گرائیده
.و با بادی در پائیز فرو میریزد
،حسادت که بیابد
،تمامی آنچه که انسان را خشنود میسازند
،یکی یکی راه خود را پیش میگیرند و ترا با حسادتت تنها میگذارند
.".گاهی آنقدر آرام ترکت میکنند که درنمیابی رفتنشان را
با عاشق شدن به آذر، بذر حسادت در درون او کاشته گشت
و سایهُ خود را بر صحنه های دیگر زندگی او گستراند
و آسایش و آسوده گیش را

.که از کودکی با آن عجین گشته بود به باد فنا داد
یکماهی بیشتر طول نکشید
که آذر هم نتوانست دیگر حسادتهای بیجای او را تحمل کند

.و ترکش میکند
،مانند بسیاری از خصلتهای خوبش که او را ترک کردند
.و او حتی جای خالی آنها را هم حس نکرد
."حسادت که بیاید زندگی را از این رو به آن رو میکند"
،به خاطر شکست در عشق که آذر آن را به او چشاند
و پراکنده شدن دوستان از اطرافش
به دلیل حسادتی که او را گرفته

و در چنگال خود اسیر نگاه داشته بود
.دچار یأس و ناامیدی شدید گشت
افسرده گی او را به زیر یوغ خود کشیده

.و در سیاهی رهایش ساخته بود
مادر از غمی که پسرش را در چنبره خود میداشت
.بیمار و علیل گشته و پس از چندی میمیرد
،پدر از غم از دست دادن همسر و بیماری فرزند

.دق میکند و دیوانه میگردد
،او میماند و دوستان صمیمیش حسادت و افسرده گی
.که مدام او را از درون مانند موریانه ای سیری ناپذیر میخوردند

تشنگی من و ماجرای یک سِنت

2006-09-18T02:24:00.000-07:00

.با یاد و سلام به ماهور تا عاشقی از یادم نرود
در کربلا آب نبود پپسی کولا بود
.شیشه ش سفیدو خودش سیاه بود
.تشنگی توانم را بریده بود
.میدانستم که بیشتر از یک یورو در جیبهایم دارم
شادیم بی وصف میگشت به هنگامیکه انگشتانم هر بار
.سکه ای را در جیبم لمس میکرد
،سکه ها با اندازه های مختلفشان و خنکی مخصوصی که هریک داشتند
.ارزششان را به رخ میکشیدند و مرا با آن به امّیدوار بودن دعوت میکردند
چه چیز در این جهان ابدیست که شادی من باشد؟
.شادی من هم دیری نپائید
.هنگامیکه از <حدس و گمان> عمری بگذرد به <یقین> مبدّل میشود
.مانند انگور به مویز، مانند غوره به سرکه
،مانند کرم ابریشم به پروانه
.مانند من که نمیدانم کیستم و اینکه که خواهم گشت
،مانند تو که آدم بودی و بعد فرشته ای گشتی
،و خوابهایم را هرشب با آمدنت در آن بهشتی میکردی
حتی زمانیکه خواب آن را هم نمیدیدم که بیایی، می آمدی
و مرا که مبهوتِ خرامان آمدنت بودم
.روی بالهایت مینشاندی و تا آن سر دنیا با خود میبردی
.گاهی حدس که به یقین مبدّل میشود، شادی بیرنگ میگردد
،جوجه را آخر پائیز میشمارند" را
،این رنگ به رنگ شدن شادی و شادیها به یادم میآورد
،و کسی در من قهقهه میزند
:آنچنان بلند که همسایه هایم به خود میگویند
."باز پیروزی بر او غلبه کرد و شکستش داد"
گاهی حدس که به یقین مبدّل میشود؛
در یک دستم اقیانوسی از آب زمزم جاری میگردد
.و کویرها را سیراب میسازد
،و در دست دیگرم ای یار
،سهم من از تمامی سکه های این جهان قرار دارد
.که هیچگاه از یک یورو و سی و نه سِنت بیش نبوده است
.گاهی تعجب کردن میتواند دوا بشود بر دردی
.تعجب من امّا درد تشنگیم را داغدار کرد
،تعجب من از این نبود که چرا من دارای یک یورو و چهل سِنت نمیباشم
.نه دوست من هرگز
!تعجب من از این بود که نوشابه ها چه با کلاس و گرانقیمت گشته اند
.مخصوصاً در اطراف ایستگاه قطارهای مسافرتی
،قدم به قدم فروشنده ها و مغازه داران با اجناس دلربا و خوشمزهُ شان

چشمها را به گرسنگی و اشتها را به راه افتادن آب از دهان دعوت میکردند
،خریداران در صفها
.با در دست داشتن آنچه که دلشان خواسته بوده منتظر پرداخت پول بودند
،در سراسر آن محوطهُ بزرگ که بزرگتر از هفت هشت زمین فوتبال بود
نتوانستم نوشابه ای که قیمتی کمتر از یک یورو و چهل سِنت
!ارزش داشته باشد بیابم
دوباره تمام دارائی جیبهایم را که بر کف دست چپم سنگینی میکردند میشمارم
!یک یورو و سی و نه سِنت"، نه یک سِنت کمتر و نه یک سِنت بیشتر"
سِنت> این فلز سرد و بی روح سُنتِ دوست داشتن مشتری را>
!به وقتیکه او یک <سِنت> کم میدارد از بین برده است
،بی آبرویت میکنند اگر سِنتی از کسی بربائی
!و یا اینکه بقاپی و فوری بخوریش
،یک سِنت برابر است با سُنتِ هزاران سالهُ آن خلقی
،که پای برهنه از این کوه به آن کوی کوچ میکردند
.و به سگانشان نگهبانی و شکار آموخته بودند
،یک سِنت برابر است با غرور مردی تشنه
،که با خاک کویر وضو میگیرد
،و با یاد گیاهان تشنهُ کویر
.دو روز روزه بر پای میدارد

شیرین، من و صبوری فرهاد

2006-09-12T02:07:00.000-07:00

،در میان سنگ مینشانمت
آنقَدَر منتظر
.که علفی گردی تازه و زیبا
سبز گردی، سر برآری و بخوانی باسکوتِ سنگ
.آواز صبوریِ انتظار مرا

هزاران سال است می کَنَد بر دل کوه فرهاد

.با تیشه داستان صبوری عشق را
با نشاندن خود انگار تمامی خستگی جهان را به زمین مینشاند فرهاد
.و جهان را با خود دعوت به رفع خستگی و آرامش میکرد
از فاصله بیست و یک قدمی که نگاهش میکردی
.با تکه سنگی از کوه شباهتی اغراق آمیز به خود میگرفت
بعضی ها هنوز معتقدند
.در ابتدا خداوند او را مأمور گردانده بود که آیه هایش را بر کوه بکند
،خداوند شبی مست از نور ماه و بازی ستاره گان آسمان بازیش میگیرد
،خود را به زنی زیبا شبیه میسازد و به خواب فرهاد میآید
.و فرهاد عاشق آن زن میگردد
،همان بعضی ها

:به این هم معتقدند که پس از آن خواب از فرهاد دیگر به جز
، چه شیرین بود این خواب" چیز دیگری نشنیدند"
،و هزاران سال است که زیر لب این جمله را با خود زمزمه میکند فرهاد
و بر کوه ها عکس محبوب خود را با تیشه میکند
.تا خاطرهُ آن شب و چهرهُ آن زن فراموشش نگردد
و چون همان بعضی ها

بارها و بارها از فرهاد نام معشوقش را پرسیده و به جز
،"چه شیرین بود این خواب" از او جوابی نشنیدند
.پس به اتّفاق نام معشوقش را "شیرین" انتخاب کردند
از فاصلهُ بیست قدمی مانند مجسمه ای را میمانست
.که از گرد و خاک خاکستری رنگ ساخته شده باشد
از انبوه گرد و خاکی که تمام بدنش را از نوک انگشتانش
تا آخرین تار موهای بلندش که انتهایش بر روی زمین کشیده میشد
.چنان پر و لبریز بود که باز و بسته کردن چشمانش را نمیدیدی
،گردی که تیشه در این هزاران سال بر او افشانده بود
.تا فاصلهُ ده قدمی هم او را هنوز جزئی از کوه نمایان میساخت
نه قدم بیش از او دور نبودم

.که متوجه پارچه کهنه ای که بر کمر بسته بود گشتم
.و آن تکه پاره، آن پارچه تنها پوشش او بود
.در هشت قدمی توانستم چشمانش را به هنگام گشودن ببینم
،در نگاهش تا شش قدمی میتوانستی تمام دنیا را ببینی
.ببینی که جهان در نظرش چه کوچک میآید
سه قدم بیشتر از او فاصله نداشتم
.که مستقیم به چشمانم نگریست و برخاست
.من بی اراده یکقدم به جلو برداشتم
.قدمی هم او برداشت و در یکقدمی من ایستاد
:و تیشه اش را به سویم دراز کرد و دهان گشود و گفت
.چه شیرین بود این خواب" و بعد شبیه مسیح گشت فرهاد"
.باد که وزشش میگیرد نه گرد میماند و نه خاک
.و من ماندم و تیشه ای از او در دستم
هزاران سال است می کَنَد بر دل کوه فرهاد با تیشه
.داستان صبوری عشق مرا

دعوت به دیدن ماه

2006-09-07T03:26:00.000-07:00

.با یاد و سلام به گلشید مهربان
دو هفتهُ دیگر در چنین روزی پائیز از مسافرت باز میگردد
.و بهار را به سفر میخواند
،خورشید انگار امروز دلش گرفته
.آن درخشنده گی و حرارت دیروزیش را هنوز بدست نیآورده
من به یاد آفتاب پائیز دلگرمم و با نوای پرندگان حیاط خانه ام و
،دو مرغ عشقی که مرا با بودنشان در اطاقم با چهچهه و آوازشان
.با صبوری و مهربانیشان به ساده گی دنیایشان میخوانند ، آواز میخوانم
،دیشب ماه مهمان آسمان برلین بود
.من بودم، تو بودی و کسی که خود را خدا مینامید
،بعد از دو سه جام من گفتم که ماه کامل نیست
.خدا اخمی کرد، آسمان صورتش از خجالت سرخ شد و تو خندیدی
خواستم بپرسم به چه میخندی؟
:که تو دست بردی، صورت خدا را کندی و جلوی ماه گرفتی و پرسیدی
"این به این گِردی کجایش کامل نیست!؟"
،صورت خدا گرد بود، به همان گِردی گِردهایِ مانی خودمان امّا
.گِردی ماه کمَکی قوص میداشت
،صورت خدا را از دستت گرفتم نگاهی به پشتش کردم
.عکس کودکی تو پیدا شد که میخندیدی
،من گیج میخوردم و خدا با دستانش بدنبال صورتش میگشت
...و تو میچرخیدی و زمین میچرخید و ماه میخندید و میگفت فردا...فردا
فردا بتو نشان خواهم داد گردی ماه را" و صورت خدا را"

.به تو برمیگردانم

تو صورت خدا را مانند آینه جلوی چشمانت نگاه میداری
:بدرون آن مینگری و با تعجب میگوئی
!"خدای من، من چقدر شبیه کودکی های تو به نظر میآیم"
:و لبخند زنان میگوئی
"فردا خواهیم دید ماه گردِ شما را آقا"
.و با انگشت اشاره ات دابره ای در فضا رسم میکنی
،ماه کامل را برایت به آسمان میخوانم
،از ستاره ها خاک میروبانم
.به رنگها میگویم همه گی حاظر باشند
.و من سوار بر ابری برای آوردنت به سوی تو میبارم

گلشید جان امشب تو را بدیدن چهرهُ کامل ماه

. در آسمان برلین دعوت میکنم

الله، درخت سیب و تریاک

2006-09-03T02:49:00.000-07:00

.با یاد و سلام به الله
.فصل زمستان بود که به خیابان خرمشهر اسباب کشی کردیم
.زمستان سرد و پر برفی بود آن سال
بادهای خشک و سرمای آن زمستان
انگشت شصت پای هرکول را هم اگر پاپوش مناسبی به پا نمیداشت
،کرخت و بی جان میکرد
.چه برسد به شصت پاهای کوچک و حساس من به سرما
،وقتی شب اوّل اسبابکشیمان قرعهُ خرید نفت به نام من افتاد
سرما از شصت پاهایم به سرعت نور
.خود را به تمام ارکانم رساند و مرا بلرزیدن واداشت
،لرزشم از سرمای شدید آنشب نبود
لرزشم از آن بود که دیده بودم در آن کوچه بن بست دویست متری
،که خانهُ ما در میانه آن واقع بود
قدم به قدم بچه های قد و نیم قد در دسته های چند تائی
.مشغول به کاری و بازی ای هستند
"با شنیدن"سعید بپر بدو نفت بخر
من خود را در کویری یافتم بی انتها
با پیت نفتی در دست که به دنبال مغازهُ سرکوچهُ مان
در زیر آفتابی سوزان افتان و خیزان با لبانی چاک چاک از تشنگی
دچار سراب گرفته گی گشته و هر خار و خاشاکی را مغازه میپنداشتم
.و خود را بر روی آن پرتاب کرده و قاه قاه میخندیدم
.با پسِ گردنی و "دِ یالا بجنب" برادرم به خود آمدم
.با اوقاتی تلخ دل به دریا زده و از در خانه برای خرید نفت خارج میشوم
،پیت نفت خالی ده لیتری برای دست بی دستکشم
.هم سنگین بود و هم سرد
یک لحظه با خودم فکر کردم که شاید برادرم
اصلاً از اینکه <لیتر> چه معنی میدهد
!و سنگینیش چقدر است بیخبر باشد
آیا عقلانیست کسی که به دبیرستان میرود نداند که هشت لیتر نفت
آنهم در یک همچین شب سردی
چه سنگینی ای میتواند داشته باشد؟
!آنهم برای من که به زور سی و پنج کیلو وزنم میشد
یعنی نمیتوانست زبان به کام بگیرد
:و رو حرف مادرمان که گفت
!"چهار لیتر نفت بگیر" نگوید:"چهار لیتر کم است، ده لیتر بگیر"
:تازه وقتیکه مادرمان با اعتراض میگوید
."!اوا مگه این بچه میتونه ده لیتر نفت را حمل بکنه؟"
"برادر من در جواب بگوید: "برای خودش خوب بازوش قوی میشه
:ودر ادامه با تمسخر بگوید
."خوب حالا که لاجونی! هشت لیتر بخر"
:هشت قدم بیشتر برنداشته بودم که کسی از پشت سرم داد میزند
!آهای جوجه... فکر کردی ما اینجا پشه ایم"
"سرتو انداختی پائین،واسه خودت رد میشی و به کسی سلام نمیدی؟
میخواستم پیت خالی از نفت رو بذارم زمین و برگردم ببینم طرف چه کسیست
و چقدر قد و هیکلش است تا خود را آمادهُ دفاع بکنم
که پشت پای انداخته شده تمام محاسباتم را بهم ریخت
و من و پیت نفت که هنوز در دستم بود
.و بیشتر از من سردش بود هر دو به زمین افتادیم
.بچه ها مثل یک دسته غاز همه گی خندیدند
با زحمت بلند شدم و به دست خراش برداشته ام نگاهی انداختم
:و با درد و بغض گفتم
!" نامرده اگه کسی نگه کی پشت پا انداخت"
صدای بسته شدن چند شیشکی باز مرا به یاد غاز ها انداخت
.و متوجّه اتّحادی که بچه های آن محل برای مردم آزاری با هم داشتند کرد
بدون عکس العملی باز هم با اوقاتی تلخ
:به سمت سر کوچه روان بودم که کسی گفت
" صبر کن یه دقیقه"
:و خو را به من رساند و ادامه داد
،من اسمم اللهِ، خونمون روبروی خونه شماست"
،از دست بچه ها ناراحت نشو! بچه های خوبین
".همیشه اوِّلش با غریبه ها ازین کارا میکنن ولی بعدش باهات دوست میشن
.اوّلین دوستی که بدون زد و خُرد در آن محله پیدا کردم <الله> بود
.پدر الله در یک نزاع دسته جمعی چاقو خورده و کشته شده بود
.مادرش دلاک بود
.مادرم هربار به حمام میرفت راضیه خانم مادر الله را سفارش میداد
:هربار صحبت راضیه خانم به میان میآمد مادرم میگفت
."این زن چقدر ماه و دوست داشتنیست"
الله را که به سربازی به کرمان بردند
سه ماهی میشد که در پادگانی در کرج
.به عنوان سپاهی ترویج و آبادانی به سر میبردم
.صبح جمعه ای با فغان بلند مادرم چشم از خواب گشودم
:مادرم مرتب به پشت دستانش میزد و گریان میگفت
."ایوای...ایوای...بمیرم برای راضیه خانم...بمیرم براش"
الله را افسر کشیک در زیر درخت سیبی در پادگان
در حالیکه صورت و دستانش در اثر مسمومیت
.کمی سیاه و باد کرده بود یافته بود
:در نامه ای که در جیب شلوار سربازیش بدست آمد نوشته بود
مادر بهتر از جانم و خواهر مهربانم"
.یکهفته است که از شماها دورم
.با درخواست مرخصیم موافقت نشد
.دوریتان طاقتم را امشب طاق کرد
نمیدانم تریاکی که خورده ام مرا خواهد کشت یا نه؟
".اگر مردم بدانید که تا آخرین لحظه به یادتان بودم
:در آخر به جای امضاء نوشته بود
."الله دلتنگ است"

نمایشنامه در یک پرده

2006-08-31T06:51:00.000-07:00

دیالوگِِ نمایشنامه ای در یک پردهُ کوتاه در دارالمجانین

.که با بازیگری پنج دیوانه در ذهنم بافته شد

اوّلی- "با این موافق نیستم که بخاطر به آن جهان سفر کرده ای

حتماً باید در چهلم و یا سال وفاتش جلسه گرفت

.و به یادش ساعاتی را سپری کرد

."با این هم موافق نیستم که باید بر سر قبر او حاظر شد و اشگ ریخت

دوّمی- "بخشش معنی کامل خود را آنهنگام ظاهر میسازد

".که انتقام نه به مانند گوشت مرغ و نه جان آدمیزاد دیگر در تو یافت نشود

".سوّمی- "چرند میگوئی و بدان آگاه نیستی

چهارمی- "که بود این گستاخ که بُزدلی او را

زیر سایه خویش از دیدگان پنهان ساخته؟

،آگاهی از بصیرت جدا نیست

".جرأتی نوش کن و چهره از تاریکی بدر آور

اوّلی- "با این هم موافق نیستم که بخاطر سفر به آن جهان

".نباید جشن گرفت و شادی کرد

دوّمی- "رفته گانت را هر روز در چهره بازماندگانت ببین

و با آنان مهربان باش

.تا روح رفته گانت از تو خوشحال و خشنود گردند

".و از آنها به نیکی یاد کن تا آنان تو را یاری دهند

،پنجمی- "گاهی میشود با گفته هایت هم ایمان گردید

،امّا اگر کسی به دار عدالت آویخته گشت او را چه کنیم؟

"برای او هم باید جشن بر پا داشت؟

.سوّمی- "چرندیات و چرندیات

".بابتشان پشیزی پرداختن نابخردیست

پنجمی- "اگر در شباهنگام مردی خسته از کار در راه

،با کاردی از پشت در پشت زپای افتد

"برای او هم جشن باید بر پای میداشت؟

اوّلی- "با این موافقم آنکس که به آن جهان سفر آغاز میکند

گاهی به ما میخندد که چرا ما دائماً در حال گریه ایم

این را هم میدانم که گفته اند:""ای کشته کرا کشتی

""...تا کشته شدی باز

،با این هم موافقم که یک قاتل هم میتواند حتی دوباره

،مانند مسیح گردد و بی گناه

".اگر که خدا هم آن را بخواهد که دیگر حتماً آن گردد

،سوّمی- "این دو قطعه پنبه شاهدان منند

این دو را در گوشهایم فرو میکنم تا هم چرندیات شما را نشنوم

".و هم شاهدان حلقه بگوشی دارا باشم

پنجمی- "اگر کسی پیدا شد و خود را از ناچاری و یأس

"عمداً کشت با آن چه کنیم؟

.دوّمی- "کودکان شما مادران شمایند و خواهرانتان

هیچکس را تصاحب فردی دیگر را چه آن را "فرزند خود" بنامد

.و چه نام "همسر" بر آن نهد واجب نیست

از کودکان و اسیران جنگی با مهربانی رفتار کنید

.و به آزادیشان بکوشید

اسیران جنگی شما همان یاران وفادار ""انتقام"" هستند

که شما دلاورانه با زدن شبیخون به قلب دشمن

،که نام خود را ""انتقام"" نهاده

تا با آن از احساستان سوءاستفاده بکند

.به اسارت گرفته اید

تا زمانیکه کوچکترین نشانه ای از "انتقام" در شما یافت میگردد

باید دلیرانه به این مبارزه با ""انتقام"" ادامه دهید

".که پیروزی با آنانست که خسته گی نمیشناسند

.اوّلی- "من دلم میخواهد باز که بدنیا میآیم

".به صورت پروانه ای زیبا ظاهر بشوم

پنجمی- "کاش دیگر کسی حاظر نشود دیگری را بکشد

".تا معنی مرگ یا سفر کردن به آن دنیا کمی از پردهُ ابهام بدر آید

،سوّمی- "شاهدان حلقه به گوشم خوب گوش کنید

"میشنوید چرندیات را یا شما هم پنبه در گوش کرده اید؟

"...اوّلی- "من با این موافقم که

ساده گی من و سایه فروشی او

2006-08-23T05:58:00.000-07:00

با یاد و سلام به حمید رضا سلیمانی

،سایه...همسایه...مزخرف گوئی این و آن))

،میفروشمش...دیگر این روزها برای سایه کسی تَره هم خُرد نمیکنن

.((لعنت بر هر چه سایه، لعنت به نداری...میفروشمش

،نان سنگکِ خشخاشی که به قدر کافی آتش هم خورده باشد

برای من همیشه مزهُ بهتری از انواع نانهای دیگر داشته

.و هم بوی آن برایم جالبتر بوده

.انگار که خلقش کرده باشند که تو همراه با پنیر و چای شیرین

.خود را با آن به صرفِ صبحانه ای مجلل دعوت بکنی

.((پسر آ سِد حسین دو تا خشخاشی دو آتشه مال شماست))

،چند وجه مشترک

.سیّد حسین نانوای محلهُ مان را با پدرم مانند دو برادر خونی کرده بود

.هر دو از مهاجرین بودند و نام یکسانی هم داشتند

.پدرم او را سیّد صدا میزد و او پدرم را آ سِد حسین خطاب میکرد

،گاهی به زبان ترکی و گاهی گیلکی با هم گفتگو میکردند

و دلتنگی مهاجرتشان را اینچنین از یاد میبردند

.و خود را در دشتها و کوهستانها میافتند

یکی از معایب نان سنگک امّا

سنگهائیست که خود را از دید چشم مخفی میدارند

.تا با دندانت هنگام جویدن نان دیدار و خوش و بش بکنند

،و دیگر آنکه هنگام حمل نان اگر دقّت در سنگ گیری از نان نکرده باشی

.و سنگی با انگشتان دستت تماس برقرار کند تا فی الخالدانت را میسوزاند

.خلوتی خیابان در این ساعت تعجب برانگیز بود

،هنگام آمدن به نانوائی هم

.خیابان و کوچه ها به تسخیر خلوتی و سکوت در آمده بودند

در حالیکه با هر دستم یک نان حمل میکردم

.از حسین آقا خداحافظی کرده و از نانوائی خارج شدم

در زیر نور ماه سایه ام مثل پنگوئنی شده بود

.که سعی میکرد مثل آدمها راه رفتن را تقلید بکند

چند قدمی بیشتر پیش نرفته بودم

.که سایه ای دیگر خود را به سایه من نزدیک کرد

،صاحب سایه که مردی بود

.وقتیکه به من رسید سایه اش دو سر و گردن از سایهُ من درازتر شد

،سایهُ من آرام آرام میرفت

.ولی هرچه قدمهای مرد سریعتر میگشت سایهُ او هم به سرعتش میافزود

،مرد با خودش صحبت میکرد

با آنکه صدایش بلند نبود امّا در آن سکوتی که در خیابان حکمرانی میکرد

.صدایش را به راحتی میتوانستی بشنوی

میفروشمش...گور پدر حرف مردم...بذار بهم بگن مردِ بی سایه))

مگه حالا که سایه دارم چه گلی به سرم زدم؟

کدوم کاری رو تا حالا این سایهّ نحس برای من انجام داده؟

،...اگر این نداری لعنتی نبود...اگر...اگر...اگر

میفروشَمش و اوّل پول کرایه خانه را میدهم

.تا آن زالو صفت پیش هر کس و ناکسی بی آبروترم نکند

!این روزها کسی دیگر سایه ندارد

،آنهائی هم که دارای آنند اگر بپرسیشان

.به تو خواهند گفت که به این خاطر مثل سگ پشیمانند

،میفروشمش

خودش گفت بیشتر از او کسی تا حالا برای خرید سایه نپرداخته

.و تنها سایه خریست که برای سایه های بلند ده درصد هم اضافه میدهد

،شاید هم توانستم به خاطر بیش از حدِ بلندیِ سایه ام

.((بیست در صد اضافه از او درخواست کنم...آره... میفروشمش

:به پاهایم قدرت بخشیدم و قدمهایم را سریعتر کردم و در نزدیکیش با گفتن

.میبخشید آقا" مرد را به ایستادن واداشتم"

نان دست راست را به دست چپم میسپارم

با دست راست پولهای جیبم را در آورده

:و در حالیکه با خجالت تعارفش میکنم، میگویم

،میبخشید که مقدارش کم است"

فکر کردم شاید این وجه ناقابل بتواند شما را

.یکی دو روزی از تصمیم به فروختن سایه تان منصرف گرداند

".و شاید هم تا آن روز دری به تخته ای خورده و مشکل شما هم حل گردد

:مرد در حالیکه با تعجب انگار دیوانه ای دیده است،نگاهم میکند و میگوید

!تو هم تو این سرما وقت گیر آوردی؟"

یکساعت دیگر یاید رو صحنه تئاتر باشم

."و هنوز هم آنچه باید بر روی صحنه بگویم حفظ نشده ام

.و با سرعت بیشتر از قبل به رفتن ادامه میدهد

،لحظه ای نمیگذرد که به خیابانی دیگر می پیچید

،سایه اش امّا قبل از محو شدن برایم دستی تکان میدهد

.و من از شرم اشتباهم رها میگردم

پَس نویس عاشقی از نوعی دیگر

2006-08-21T07:35:00.000-07:00

نوشتهُ زیر پَس نویسیت بر <عاشقی از نوع دیگر> که

.ویرایش گشته و هدیه ایست به میثم

.میثم گل، برادر خوبم سلام

.امّید که زندگی برایت آنطور میگردد که تو مایلی

میثم جان من پست _ عاشقی از نوع دیگر _ را

نه به این منظور که برای این نوع از عاشقی

(اگر سکس را هم جزء جداناپذیری از عشق و عاشقی بدانیم)

.خدای ناکرده تبلیغ کرده باشم نوشتم

:اهدافی که من از این نوشته دنبال میکردم بدین قرارند

الف- افکاری که در مغز و مخیلهُ من

هر روز و هر ثانیه در چرخش است

،و مرا به گفتن و به عمل و عکس العمل کردن وامیدارد

،میتوانند کاملاً متفاوت با افکار تو و دیگران باشند

.همینطور افکار و نظریات تو هم از این قانون بی بهره نیستند

ب- و دیگر اینکه برای فکر کردن به موضوئی

و تخیّل و تجسّم را تا آن دور دورها فرستادن

.حد و مرزی تصوّر نمیتوان کرد

و این قوانین تدوین شده میباشند

(چگونگی تدوین قوانین و اجرای آنها اینجا مورد بحث نیست)

،که سدّی میشوند در برابر پیشروی افکار

و برای تجسم و تفکر حد و مرز

.و خطوط قرمز و سبز و بنفش قائل میگردند

که این باعث یک دست شدن دیدها و نظرات بین افراد جامعه گشته

و بردباری در برابر افکار دگرگونه دیگران را در ما تضعیف کرده

و تاب شنیدن سخنان دیگران و عقایدشان را از ما دزدیده

و عقایدمان را در قاب عکسی جای میدهد

و با میخ طویله به دیواری بالای سرمان میکوباند

و اینطور میشود که این نوع انسان

همیشه در بر حق بودن افکارش آنقدر پای میفشرد

،که رگهای گردنش میشود به کلفتی شلنگِ آب

.و خدا را شاهد میگیرد

و چشمهای من از حدقه به بیرون پرتاب میشوند

در آن هنگام که طناب دار را بالا میکشد او

و زیر پاهایم که هنوز تکان تکان میخورند بر روی خاک میافتند

.و من قبل از پرواز خاک را از نزدیک زیارت میکنم

پ- نوع زندگی کسانیکه ما از آنها میخوانیم

و یا آنها را در فیلمهایشان میبینیم

و موزیکشان را میشنویم، خلاصه کسانیرا که از راه دور میشناسیم

نباید حتماً آنطوری زندگی معمولی روزمره خود را بگذرانند

.که ما در ذهنمان تصوّرش را میکنیم

و خلاصه اینکه در تمامی جوامع قوانینی چه مدنی

و چه – عرفیعادتی- وجود دارند

.که اهالی آن جامعه را با آنها به اجرای آن دعوت و تشویق میکنند

البته اجرای قوانین مقولهُ جالبیست

.و باعث نظم جامعه میگردد

امّا داشتن آزادی هر فرد برای تدوین قوانین شخصی خود

و به مورد اجرا گذاردن این قوانین

تا جائیکه زیان و ضرری به دیگران و حقوقشان وارد نکند

.واجب کفائیست برادر مهربانم

امّید با این چرندیات تونسته باشم منظورم رو برسونم

که من هنوز از خواهرانم

که در بند زندگی گرفتارند و از مادر به آن دیار سفر کرده ام

.نه فرزندی دارم و نه قصد آن دارم

،هنر هنرمند امّا

نقاشی دوباره ایست بر روی بوم نقاشی که

با رنگ و روغن نقاشی کرده است

هزاران کودک را

.که تنها با یک سر بیکدیگر وصل شده اند و تکیه بر دیوار زده اند

هنر هنرمند نقا ش شاید

کشیدن دشیست سرسبز که در آن

،هزاران کودک با هزاران سر

.همه گی رها از مرزها در حال بازیگوشیند

برادر خردمند و مهربانم دوشنبه بر تو چنان مهربان گردد

که گویی آن انفجار عظیم اوّلیه

.تنها برای خلق این دوشنبه بوده است و بس

.همیشه شاد و همیشه خندان باشی

،گاهی قصّه و شعر شوخیست

گاهی هم بافنده ای بازیگوش در خیالم

.که راست و دروغ را به هم میبافد

عاشقی از نوعی دیگر

2006-08-17T07:09:00.000-07:00

نوشتهُ نسرین عزیز منو به یاد گفتگوی دو مسافر تاکسی انداخت

:که سالیان پیش شاهد آن بودم

***

اوّلی: آدم در درگاه خدا خجالت زده میشه

!با این کارهائی که از این مردم بی خدا سر میزنه

!خدا خودش به تمامی بندگانش رحم کنه

آخه آدم با مادر خودش هم همچین کاری میکنه

:دوّمی: روزی یکی از دوستایِ صمیمیِ پسره بهش میگه

"!اینکارو با مادرت نکن خوب نیست"

:اونم برگشته و گفته

کی گفته خوب نیست؟"

"!اگه خوب نیست پس چرا بابام اینکارو با مادرم میکنه؟

اوّلی: خوب همین چیزاست که منو در اعتقاد به این عقیده که

!رسیدنِ آخر زمان زیاد دور نیست راسختر میکنه دیگه دوست عزیز

،دوّمی: البته فراموش نباید کرد که در تعدادی از دهات چین

،زنان قبل از ازدواج

اوّل با تمامی مردان ده همخوابه گی میکنند

بعد از میان آنان

.با مردیکه با مزاج و سلیقهُ شان جور در آید ازدواج میکنند

این آداب و رسوم نه باعث حسادت و جنگ در مردان آن ده میشود

و نه امری ناشایست و زشت به حساب میآید

.که برایش جریمه ای تعین کنند

!اوّلی: جل الخالق! آدم چه چیزها که نمیشنَود

.خدایا همه را به راه راست هدایت کن

دوّمی:دیروز هم خونه همسایه من داد و فریادی بود

.!که باید بودی و میشنیدی

پدر خانواده برای اینکه

پسرش با زنش یعنی مادر پسرش دیگه از اون کارا نکنه

فکر بکری به سرش میزنه و میره زنی جوون رو صیغه میکنه

.!بعد به پسرش میگه خوب حالا تو هم بیا زن صیغه ای منو صیغه کنَ

!پسره اوّل زیر بار نمیرفت و راضی نمیشد

خلاصه با صد تا ناز و ادا که مامان خودم خوشگلتره

و دستپختش خیلی بهتره

!راضی به صیغهُ کردنِ زن صیغه ای پدرش میشه

.اوّلی:خدا آخر و عاقبت همهُ ما رو بخیر کنه

!دوّمی:کجای کاری؟ تازه اوّل ماجراست

دیروز مادر پسره از ماجرا خبردار میشه

.!و قشقرقی به پا میکنه که باید میبودی و میدیدی

.با داد و فریاد و گریه و زاری مانع بستن عقد قرارداد صیغه پسرش میشه

.اوّلی:خدایا بنده گان خطاکارت را ببخش

!دوّمی:مادر پسره پاشو کرده تو یه کفش و میگه پسرم هنوز بچه ست

!حالا حالاها هم لازم نکرده که ازدواج بکنه

!چه موفع ازدواج کردنشه این بچه با این سن و سال

!دهنش هنوز بوی شیر میده پسرم

!دوّمی:خدایا خودمو میسپارم به تو

در عالم مستی

2006-08-12T01:26:00.000-07:00

.بی خواست من و تو، زندگی با ما در رخص است و میچرخاندمان

.دل من هر بار بُزی میبیند بَع بَعش میگیرد

،از دلاوری و جنگ و پهلوانی که میگویند

.دل بُز بازم به خیال آنکه شیریست غُرَشش میگیرد

انتری که در زیبایی خود را سرآمد عالم میدانست

:و شیفتهُ زیبایی خود بود بوزینه ای را گفت

،!حیف تو نیست بهت بگن شبیه آدما هستی"

."من جای تو بودم حتماً به بهترین جراح زیبایی مراجعه میکردم

.شیری دیدم از تشنه گی مثل سگ لَه لَه میزد

،سگی عاشق بُزی بود

.شیری شکار میکند و دلش را به گردن بُز کنار زنگوله اش میبندد

،گرگی زیرک بره ای میکُشد

.پوستش را تن خود میکند و از پستان میشی شیر مینوشد

مورچه ها در آفریقا همگی آدمخوارند "

."!و در هندوستان همگی تنبل و بیکار

.حکایت میکرد مورچه خواری به دوستش و تند و تند میگوزید